02/22/09

Το μικρότερο φίδι στον κόσμο, με μήκος μόλις 10 εκ. και λεπτό όσο ένα... μακαρόνι, ανακαλύφθηκε στο νησί Μπαρμπάντος.

Το φίδι, που εντοπίστηκε κάτω από μία πέτρα στο εναπομείναν τμήμα ενός υπό εξαφάνιση δάσους, πιστεύεται ότι αντιπροσωπεύει το κατώτατο όριο μεγέθους για την οικογένεια των φιδιών. Τα θηλυκά γεννούν μόνο ένα αυγό με το νεογνό να έχει το μισό μέγεθος ενός ενήλικου.

Το Leptotyphlops carlae, όπως ονομάστηκε, είναι το μικρότερο από τα 3.100 γνωστά είδη φιδιών και ανακαλύφθηκε από τον Dr Blair Hedges από το Κρατικό Πανεπιστήμιο Penn. «Ενθουσιάστηκα όταν γύρισα την πέτρα και το βρήκα», δήλωσε ο Αμερικανός βιολόγος στο BBC. «Αφού βρήκαμε το πρώτο, γυρίσαμε εκατοντάδες πέτρες για να βρούμε άλλο ένα». Ο Dr Hedges και η ερπετολόγος σύζυγός του εντόπισαν συνολικά μόνο δύο θηλυκά. Πιστεύουν ότι το φίδι τρέφεται με τερμίτες και είναι ενδημικό στο νησί της Καραϊβικής.

Στην πραγματικότητα, τρία πολύ παλιά δείγματα του συγκεκριμένου είδους βρίσκονται ήδη σε συλλογές – ένα στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Λονδίνου και δύο σε ένα μουσείο της Μαρτινίκας. Ωστόσο, τα δείγματα δεν είχαν αναγνωριστεί ως ξεχωριστό είδος. Ο Dr Hedges εξηγεί τη δυσκολία στο να προσδιοριστεί ένα νέο είδος όταν ο οργανισμός είναι τόσο μικρός: «Οι διαφορές σε μικρά ζώα είναι πολύ πιο δυσδιάκριτες και συχνά παραβλέπονται». Συχνά, η γενετική ταυτότητα είναι ο μοναδικός τρόπος διάκρισης των ειδών. «Το σημαντικό είναι ότι το DNA είναι τόσο διαφορετικό μεταξύ δύο μικρών φιδιών όσο και μεταξύ δύο μεγάλων, επιτρέποντάς μας να δούμε τις διαφορές που δεν φαίνονται με το μάτι».

Οι ερευνητές πιστεύουν ότι το φίδι είναι τόσο σπάνιο που επιβίωσε μέχρι σήμερα χωρίς να γίνει αντιληπτό. Αλλά με το 95% του νησιού Μπαρμπάντος να είναι πλέον άδενδρο και τα λιγοστά τμήματα του δάσους να απειλούνται, το νέο είδος κινδυνεύει να εξαφανιστεί λίγους μόλις μήνες μετά την ανακάλυψή του.

Σε αντίθεση με άλλα είδη φιδιών –μερικά από τα οποία μπορούν να γεννήσουν έως και 100 αυγά τη φορά- το μικρότερο φίδι του κόσμου μπορεί να κάνει μόνο ένα αυγό. «Είναι ασυνήθιστο για φίδια αλλά φαίνεται ότι είναι χαρακτηριστικό των μικρών ζώων», συνεχίζει ο Dr Hedges. Με ένα αυγό τη φορά, το νεογνό έχει το μισό μήκος του ενήλικου. Η αντιστοιχία στους ανθρώπους θα ήταν να γεννούσαν μωρά 27 κιλών περίπου. «Αν ένα μικροσκοπικό φίδι είχε περισσότερα από ένα αυγά, κάθε αυγό θα έπρεπε να μοιράζεται τον ίδιο χώρο που τώρα καταλαμβάνει το ένα, επομένως τα δύο νεογνά θα είχαν το μισό μέγεθος». Τα νεογνά, τότε, θα ήταν πολύ μικρά για να βρουν οτιδήποτε για να φάνε. Αυτό κάνει τους ερευνητές να πιστεύουν ότι το φίδι από το Μπαρμπάντος είναι το μικρότερο που θα μπορούσε να υπάρξει.

Η νέα ανακάλυψη περιγράφεται στην επιστημονική επιθεώρηση Zootaxa.




Αναπαράσταση του αρχαίου είδους χελώνας


Το απολίθωμα του O. semitestacea

Απολίθωμα που ανακαλύφθηκε πρόσφατα στην Κίνα, ρίχνει φως για το πώς εξελίχθηκε το χαρακτηριστικό κέλυφος της χελώνας.

Το ηλικίας 220 εκατομμυρίων ετών απολίθωμα της χελώνας βρέθηκε κοντά στο Γκουάνγκλινγκ της νοτιοδυτικής Κίνας και πιστεύεται ότι είναι πρόγονος όλων των σύγχρονων ειδών, αν και παρουσιάζει σημαντικές διαφορές: έχει δόντια, μακριά ουρά και το καβούκι καλύπτει μόνο το στήθος.

Το εύρημα καθιστά σαφές ότι το περίβλημα αναπτύχθηκε πρώτα στο κάτω μέρος ως προέκταση των πλευρών, με την πλάτη να καλύπτεται απλά από σκληρό δέρμα.

Σύμφωνα με τον Dr Xiao-Chun Wu από το Καναδικό Μουσείο Φύσης, το απολίθωμα απαντά σε πολλές ερωτήσεις αναφορικά με την εξελικτική ιστορία των χελωνών. «Από το 1800, έχουν γίνει πολλές υποθέσεις σχετικά με την καταγωγή του κελύφους της χελώνας», εξηγεί. «Τώρα έχουμε αυτά τα απολιθώματα από το παλαιότερο γνωστό είδος χελώνας. Υποστηρίζουν τη θεωρία ότι το κέλυφος σχηματίστηκε από κάτω ως προέκταση της σπονδυλικής στήλης και των πλευρών, και όχι ως οστέινη πλάκα από το δέρμα, όπως θεωρούσαν κάποιοι».

Εξάλλου, ένδειξη υπέρ της συγκεκριμένης θεωρίας αποτελεί και το γεγονός ότι στα έμβρυα, το περίβλημα του στήθους αναπτύσσεται πριν από το κέλυφος που καλύπτει την πλάτη τους.

Ο Odontochelys semitestacea, όπως έχει ονομαστεί ο αρχαίος πρόγονος της χελώνας, (σημαίνει χελώνα με μισό κέλυφος και δόντια), κατά πάσα πιθανότητα ενδημούσε σε εκβολές ποταμών και σε ρηχές ακτές. Επομένως, σε μία κατ’ εξοχήν υδρόβια ζωή, η εξέλιξη του κελύφους από κάτω ανταποκρινόταν στην ανάγκη για προστασία του εκτεθειμένου κάτω μέρους.

Κατά τον Dr Olivier Rieppel από το Μουσείο Φιλντ του Σικάγου, «ο Odontochelys ήταν κάτοικος του νερού, που όταν κολυμπούσε, είχε εκτεθειμένη την κάτω πλευρά του σε θηρευτές. Τα ερπετά που ζουν στην ξηρά έχουν την κοιλιά τους κοντά στο έδαφος, με πολύ μικρή έκθεση στον κίνδυνο».

Σύμφωνα με τους ειδικούς, επιπρόσθετες αποδείξεις για το ότι το συγκεκριμένο είδος ζούσε κυρίως στο νερό προέρχονται από την κατασκευή και τις αναλογίες των μπροστινών άκρων του, τα οποία έχουν πολλές ομοιότητες με αυτά των σύγχρονων χελωνών που ζουν σε υδάτινο περιβάλλον.

Το απολίθωμα περιγράφεται διεξοδικά στο επιστημονικό έντυπο Nature.





O Χένρι έφτασε 111 χρονών για να γίνει πατέρας




Οι ιδιοκτήτες του Χένρι πίστευαν ότι είχε περάσει την αναπαραγωγική του ηλικία, καθώς δεν έδειχνε κανένα ενδιαφέρον για τα θηλυκά κατά τη διάρκεια της 40χρονης αιχμαλωσίας του. Ωστόσο, ζευγάρωσε με την 80χρονη Μίλρεντ τον προηγούμενο Ιούλιο και 11 από τα αυγά που γέννησε, έχουν πλέον εκκολαφθεί.

Ο Χένρι ανήκει στο είδος τουατάρα. Έφτασε στο Μουσείο Σάουθλαντ το 1970 και, σύμφωνα με τα λεγόμενα των υπαλλήλων, σύντομα έγινε υπέρβαρος και τεμπέλης. Ήταν γνωστός για τον νευρικό χαρακτήρα του και συνήθιζε να επιτίθεται στα άλλα τουατάρα, υποχρεώνοντας το μουσείο να τον κρατήσει σε απομόνωση για πολλά χρόνια.

Ωστόσο, μετά από εγχείρηση στην οποία υπεβλήθη για αφαίρεση όγκου, υπέστη «μείζονα μεταμόσχευση προσωπικότητας», όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο υπεύθυνος για τα τουατάρα στο μουσείο, Λίντσεϊ Χάζλεϊ. «Έχω φροντίσει πολλά αυγά μέχρι τώρα αλλά αυτά είναι ιδιαίτερα επειδή ανήκουν στον Χένρι», δήλωσε ο κος Hazley σε τοπική εφημερίδα.

Τα τουατάρα, τα οποία ενδημούν μόνο στη Νέα Ζηλανδία, αναφέρονται πολλές φορές ως «ζωντανά απολιθώματα». Είναι το μόνο είδος που επιβίωσε από μία οικογένεια ειδών που περπατούσαν στη Γη μαζί με τους δεινόσαυρους, πριν από 200 εκατομμύρια χρόνια.

Το μουσείο διαθέτει πλέον 70 από αυτά τα σπάνια πλάσματα και ο κος Χάζλεϊ είναι αισιόδοξος ότι ο Χένρι θα ξαναγίνει γονιός στο μέλλον. Ζει μαζί με άλλα τρία θηλυκά τουατάρα «με μεγάλη αρμονία» και ο κος Χάζλεϊ περιγράφει την εκκόλαψη των αυγών ως «την ολοκλήρωση μιας ιστορίας αγάπης».


ΞžΒ¦ΞŸΒŒΞŸΒΞžΞŒΞžΒ± ΞžΒµΞŸβ‚¬ΞžΞ‰ΞžΞŠΞžΞΞžΞ‰ΞžΒ½ΞŸβ€°ΞžΒ½Ξžβ€•ΞžΒ±ΞŸβ€š

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

Από το Blogger.
Javascript DisablePlease Enable Javascript To See All Widget