Φεβρουαρίου 2009



Λατρεύετε τις γάτες, αλλά κάθε φορά που σας πλησιάζουν, παθαίνετε κρίσεις φταρνίσματος, εξανθήματα ή τρέχουν δάκρυα από τα μάτια μας επί ώρες. Tα χάπια που κυκλοφορούν σήμερα στην αγορά μπορούν να ανακουφίσουν κάπως τα συμπτώματα, αλλά δεν μπορούν να κάνουν τίποτα παραπάνω.

H γάτα πάντα θα προκαλεί αλλεργία. Πάντα; Tο αντίθετο υποστηρίζουν Αμερικανοί επιστήμονες. O Aντριου Σάξον του Πανεπιστημίου της Kαλιφόρνιας, αναφέρει το Nature Medicine, εμβολίασε γενετικά τροποποιημένα ποντίκια που ήταν αλλεργικά στις γάτες με μια καινούργια πρωτεΐνη, η σύνθεση της οποίας ήταν εν μέρει ανθρώπινη και εν μέρει... γατίσια. Mέσα σε ένα μήνα μετά τον εμβολιασμό τους τα πειραματόζωα έπαψαν να είναι αλλεργικά στους φυσικούς τους εχθρούς.

Oι ερευνητές, εξάλλου, υπογραμμίζουν ότι με την ίδια τεχνική σύντομα θα βρουν θεραπείες για συχνά θανατηφόρες τροφικές αλλεργίες όπως αυτή που προκαλείται από τα φιστίκια.

O δρ Σάξον υποστηρίζει ότι η αλλεργική αντίδραση που εμφανίζουν οι πάσχοντες είναι μια μορφή «παράπλευρων απωλειών» μιας στρατιωτικής επιχείρησης. «O οργανισμός του αλλεργικού βλάπτεται από την ίδια την αντίδρασή του όταν έρχεται σε επαφή με διάφορα αλλεργιογόνα, πρωτεΐνες, δηλαδή, που μπορεί να ανιχνευτούν στο πέλος της γάτας, το γάλα, τα φιστίκια, τα οστρακοειδή ή τη γύρη. Όταν οι ξένες πρωτεΐνες εισέρχονται στο σώμα μας το ανοσοποιητικό σύστημα τους επιτίθεται. Όταν οι «εισβολείς» είναι παθογόνοι παράγοντες, μικρόβια ή ιοί, η αντίδραση είναι επιθυμητή.

Στις άκακες, ωστόσο, πρωτεΐνες όπως η γύρη ή το τρίχωμα της γάτας, η αντίδραση είναι υπερβολικά έντονη. Aποτέλεσμα είναι η παραγωγή ανοσοσφαιρίνης E (IgE) που πυροδοτεί την απελευθέρωση ισταμίνης και την εμφάνιση φλεγμονής, οιδήματος ή εξανθήματος», εξηγεί ο δρ Σάξον. H νέα μέθοδος, η έκθεση του οργανισμού στην αλλεργιογόνο σύνθετη πρωτεΐνη, εκπαιδεύει το ανοσοποιητικό αλλά δεν επιτρέπει την εμφάνιση των παρενεργειών της έκθεσης. O δρ Σάξον συνέθεσε τον αλλεργιογόνο παράγοντα από γάτα με ανθρώπινη πρωτεΐνη που δρα ως τροχοπέδη του ανοσοποιητικού μας συστήματος. Όταν, λοιπόν, η πρωτεΐνη υβρίδιο εισβάλλει στον οργανισμό, το προερχόμενο από τη γάτα τμήμα προκαλεί απελευθέρωση ανοσοσφαιρίνης E, ενώ το ανθρώπινο τμήμα καθησυχάζει την αντίδραση και το ανοσοποιητικό σύστημα αποκαθίσταται. O δρ Σάξον πιστεύει ότι η αλλεργία στη γάτα θα θεραπεύεται σύντομα και αποτελεσματικά εντός ολίγων ημερών.


Το hamster-χάμστερ είναι το πιο σύνηθες κατοικίδιο τρωκτικό. Πατρίδα του είναι οι στέπες της ερήμου. Το γνωστότερο είδος είναι το Χάμστερ Γκολντ που κατάγεται από τη Συρία. Ένας καθηγητής πριν από 70 χρόνια το ανακάλυψε και το έφερε στη Δύση, σαν κατοικίδιο, όπου γρήγορα προσαρμόστηκε σ' αυτόν τον καινούργιο του ρόλο. Δυστυχώς έχει εκλείψει από το φυσικό του περιβάλλον από τα τέλη του 80. Αν αποφασίσετε να αποκτήσετε ένα ή περισσότερα, σας δίνουμε εδώ μερικές χρήσιμες πληροφορίες.

Το χάμστερ είναι το πιο σύνηθες κατοικίδιο τρωκτικό. Πατρίδα του είναι οι στέπες της ερήμου. Το γνωστότερο είδος είναι το Χάμστερ Γκολντ που κατάγεται από τη Συρία. Ένας καθηγητής πριν από 70 χρόνια το ανακάλυψε και το έφερε στη Δύση, σαν κατοικίδιο, όπου γρήγορα προσαρμόστηκε σ' αυτόν τον καινούργιο του ρόλο. Δυστυχώς έχει εκλείψει από το φυσικό του περιβάλλον από τα τέλη του 80. Αν αποφασίσετε να αποκτήσετε ένα ή περισσότερα, σας δίνουμε εδώ μερικές χρήσιμες πληροφορίες.


Συνήθειες των χάμστερ

- Τα χάμστερ είναι από τη φύση τους νυκτόβια. Αυτό σημαίνει ότι τη νύχτα είναι σε συνεχή κίνηση και την ημέρα χρειάζονται απόλυτη ησυχία. Όταν όμως είναι ξύπνια είναι τόσο ζωηρά και δημιουργούν τόσο κέφι, που συνεχώς ασχολείστε μαζί τους. Συνήθως δραστηριοποιούνται νωρίς τα ξημερώματα και αργά το απόγευμα.

- Τα χάμστερ πλένονται συχνά; Δεν έχει να κάνει με ματαιοδοξία. Το χάμστερ περιποιείται με αυτόν τον τρόπο το δέρμα του, το οποίο είναι παραγεμισμένο με αέρα και λειτουργεί ως μονωτικό της Θερμότητας του σώματός του.


- Τα χάμστερ τα πηγαίνουν καλά με τους ανθρώπους; Είναι μια καθαρή προφύλαξη για να μεγαλώσουν. Με τον τρόπο αυτό θα επιβληθούν στους εχθρούς τους και θα τους τρέψουν σε φυγή.


Τα χάμστερ αποθηκεύουν την τροφή τους; Παλιά στην έρημο αντιμετώπιζαν τόσους πολλούς φυσικούς κινδύνους, όσο κανένα άλλο ζώο. Έτσι το χάμστερ για να είναι σίγουρο, μαζεύει πρώτα την τροφή του και έπειτα πηγαίνει στη φωλιά του και την τρώει με ησυχία.


Φροντίδα


Με το χάμστερ, τον μεγάλο «πλακατζή», είναι όπως και με τα υπόλοιπα αγαπημένα μέλη της οικογένειας. Όταν το βοηθάτε να προσαρμοστεί και ανταποκρίνεστε στις ανάγκες του είδους του, δημιουργείται αμέσως μια στενή φιλία. Όταν έχετε ένα χάμστερ πρέπει να του παρέχετε τη σωστή διατροφή, στήριξη και φροντίδα. Και εκτός από αυτό, τα παιδιά μαθαίνουν δίπλα του να αποκτούν ευθύνες.

Πώς να το κρατάτε


Να το κρατάτε με πολύ αγάπη. Κατ' αρχήν χρειάζεται αγκάλιασμα με τις άκρες των δακτύλων, κάτι που είναι εύκολο να το μάθετε. Αν κάποιος το αρπάξει με δύναμη, θα το κάνει να πονέσει. Αν το πιάσετε πολύ χαλαρά, μπορεί να γλιστρήσει και να πέσει από τα χέρια σας. Προσοχή!!! Καμιά φορά τα χάμστερ αφήνονται να πέσουν. Δεν έχουν καλή όραση γι αυτό συνιστούμε να τους μιλάτε πριν τα πιάσετε, ώστε να μην ξαφνιαστούν όταν ένα μεγάλο χέρι τα αρπάξει από το πουθενά (συχνά δαγκώνουν).
Η καλύτερη ώρα για να ασχοληθούμε με τα χάμστερ είναι το απόγευμα, που τους αρέσει. Δεν πρέπει ποτέ να προσπαθήσουμε να τα ξυπνήσουμε μόνο και μόνο επειδή έχουμε κέφι και όρεξη. Τα χάμστερ πρέπει να εμπιστευτούν τη φροντίδα σας και να συνηθίσουν τη μυρωδιά σας. Μια λιχουδιά πότε-πότε κάνει θαύματα.

Απαλά χάδια. Έχουν μαλακό δέρμα και ξεγλιστρούν εύκολα από τα άπειρα χέρια. Μην τα ξυπνάτε για να τα χαϊδέψετε. Τα χάμστερ δεν πέφτουν σε χειμερία νάρκη, όμως όταν κάνει πολύ κρύο παθαίνουν ένα είδος σοκ, κάτι σαν επιφανειακό κώμα, από το οποίο αν δεν συνέλθουν σύντομα θα πεθάνουν από αφυδάτωση. Για να επαναφέρει κανείς ένα χάμστερ από το σοκ μπορεί να το βάλει κοντά σε φωτιά και να το τυλίξει σε μία ζεστή πετσέτα, ενώ ταυτόχρονα του κάνει μασάζ για να τονώσει την κυκλοφορία του αίματος.

Το "σπίτι" τους

Τα χάμστερ χρειάζονται ένα ήσυχο μέρος έτσι ώστε να μπορούν να κοιμηθούν ανενόχλητα κατά τη διάρκεια της ημέρας. Αυτά τα ζωάκια δεν ανέχονται το ρεύμα αέρος. Επίσης δεν ανέχονται καθόλου την απευθείας έκθεση στον ήλιο και το υπερβολικό φως. Σε γενικές γραμμές, βολεύονται σε μεταλλικά κλουβιά και πλαστικά ή γυάλινα terrariums. Αν επιλέξετε γυάλινη κατοικία προσέξτε τα θέματα εξαερισμού. Ήσυχο μέρος κατά την ημέρα και μέρος που μπορούν να κάνουν φασαρία το βράδυ. Ο χώρος διαμονής τους πρέπει να είναι ζεστός και τρυφερός γι αυτό διαλέξτε καλό υπόστρωμα. Οι εφημερίδες αντικαθιστούν τα υλικά που θα βρείτε στο εμπόριο.

Ένα από τα βασικότερα στοιχεία που θα κάνουν χαρούμενο το χάμστερ σας, είναι το πάτωμα του κλουβιού. Θα χρειαστεί να το καλύψετε με μία μαλακή και άνετη επιφάνεια που αρέσει στα χάμστερ αλλά και που απορροφάει τις δυσοσμίες. Το πιο κοινό είναι να χρησιμοποιήσετε ροκανίδια.

Υπάρχει ειδικό ροκανίδι στο εμπόριο, μπορείτε να χρησιμοποιείτε αυτό ή αντίστοιχο, όχι όμως ροκανίδι κέδρου, γιατί προκαλεί ενοχλήσεις στα χάμστερ. Το πεύκο προκαλεί λιγότερα προβλήματα σε σχέση με αυτό του κέδρου. Στην περίπτωση που επιλέξετε να μην αγοράζετε το ροκανίδι, να αποφύγετε το πριονίδι – σκόνη, γιατί ερεθίζει τα μάτια τους.

Οποιαδήποτε μορφή εμποτισμένου με μυρωδικά ξύλου, θα πρέπει να αποφεύγεται, δεδομένου ότι αυτά μπορεί να προκαλέσουν ενόχληση. Τα ροκανίδια από σκληρό ξύλο όπως αυτό της λεύκας ή αυτά που προορίζονται για τα μικρά κατοικίδια, τα οποία φτιάχνονται από πολτό ξύλου, είναι τα ασφαλέστερα που μπορείτε να χρησιμοποιείτε για το πάτωμα του κλουβιού.

Δραστηριότητες

Τα χάμστερ έχουν αναρριχητικό χάρισμα και πολλές ακροβατικές ικανότητες. Έχουν φαντασία χωρίς όρια και τους αρέσει να αναρριχούνται σε σκάλες. Μπορούν να σκαρφαλώσουν στα πλάγια κάγκελα του κλουβιού τους ή σε σκαλίτσα από ξύλο. Όταν το χάμστερ θέλει κάτι ακόμα, δώστε του μια τραμπάλα ή μια ρόδα για να ασχολείται. Το τρέξιμο είναι η ζωή τους. Από τη φύση τους κάνουν αρκετά χιλιόμετρα καθημερινά. Είναι πολύ δυνατά για τόσο μικρά ζώα. Γι' αυτό στο κλουβί τους χρειάζονται απαραίτητα ρόδα για τρέξιμο. Τους αρέσει να απασχολούνται με παιχνίδια και ρόδες. Η απίστευτη ενεργητικότητά τους διοχετεύεται μόνο στη ρόδα, ειδικά το βράδυ. Φροντίστε να είναι σταθερή, γιατί τα μικρά ποδαράκια τους μπορεί καθώς τρέχουν να σφηνώσουν σε οποιαδήποτε πλαστική ή μεταλλική εσοχή και να τραυματιστούν.

Υγιεινή και καθαριότητα
Τα χάμστερ φροντίζουν πολύ καλά τον εαυτό τους, γι αυτό και δε χρειάζονται σχεδόν καθόλου φροντίδα από εσάς σε αυτό το θέμα. Διατηρούν το τρίχωμά τους διαρκώς καθαρό. Όμως τους αρέσει πολύ να τα περιποιείστε με μια απαλή βούρτσα, περισσότερο ως ένδειξη συμπάθειας προς αυτά.

Για να μην γίνουν πολύ μεγάλα τα δοντάκια τους, χρειάζονται κάτι σκληρό για να το δαγκώνουν, όπως είναι τα κράκερς. Σε περίπτωση ανάγκης θα πρέπει να τους τα κόψει ο κτηνίατρος.

Το κλουβί και τα αξεσουάρ πρέπει να καθαρίζονται τακτικά. Μια φορά την εβδομάδα, πρέπει να αλλάζετε το ροκανίδι και το υλικό που υπάρχει στη φωλιά του. Επίσης κάθε τόσο το κλουβί πρέπει να καθαρίζεται σε βάθος, κατά προτίμηση με ζεστό νερό.

Τα δοχεία του νερού και του φαγητού πρέπει να καθαρίζονται καλά. Η σκαλίτσα και ο κορμός για τα νύχια του πρέπει να ανανεώνονται. Τα διάφορα παιχνίδια πρέπει κι αυτά να καθαρίζονται.

Το μπάνιο απαγορεύεται! Το αγαπημένο μας ζωάκι έρχεται από την έρημο, και γι αυτό δεν είναι καθόλου συνηθισμένο στο νερό. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να το κάνετε μπάνιο. Υπάρχει κίνδυνος κρυολογήματος!

Διατροφή
ΠΟΤΕ μα ποτέ μην προσφέτε στα χάμστερ σας γλυκά ή σοκολάτα. Αφ' ενός μεν δεν έχουν διατροφική αξία, αφετέρου δε, μπορεί να κολλήσουν στη γναθιαία κοιλότητα αποθήκευσης τροφής και να προκαλέσουν σοβαρή ζημιά.
Τα χαμστερ λατρεύουν το φαγητό, και χρειάζονται φρέσκια τροφή καθημερινά. Καθ’όλη τη διάρκεια της ημέρας, ξυπνάνε μια περίπου μια φορά κάθε δύο ώρες για να φάνε. Στη φύση, το νυκτόβιο αυτό πλάσμα, βγαίνει για τροφή κατά τη διάρκεια της νύχτας. Μαζεύει την τροφή του τη νύχτα για να έχει να φάει το πρωί.
Πόσο να τα ταΐζετε; Όσο μπορούν να φάνε!! Δεν θα φάνε παραπάνω από όσο χρειάζονται. Ένα χαμστερ συνήθως χρειάζεται μια κουταλιά της σούπας σπόρους την ημέρα συν έξτρα συμπλήρωμα φρούτων και λαχανικών. Ανάλογα με το μέγεθος του μπολ τους, πρέπει να έχουν ποικιλία σπόρων από τους οποίους μπορούν να διαλέξουν. Εκείνα ξέρουν ενστικτωδώς ποιος από όλους τους σπόρους δίνουν στο σώμα τους την κατάλληλη θρεπτική αξία και τις βιταμίνες που χρειάζονται για να παραμείνουν υγιή.
Κέρασμα - Επιβράβευση
Εκτός από τις παραπάνω τροφές που πρέπει να δίνουμε στο χαμστερ, μπορούμε να το επιβραβεύουμε με διάφορα κεράσματα. Κάποια από τα θρεπτικά συμπληρώματα που μπορούμε να του προσφέρουμε είναι : αυγό ( βραστά αυγά πλούσια σε πρωτεΐνες), Λάδι συκωτιού από ψάρι (πλούσιο σε βιταμίνη Α και D), κρέας (μικρή ποσότητα μπιφτέκι, κονσέρβα τροφής σκύλου και καλό είναι να αποφεύγουμε το χοιρινό), γάλα, σπόροι πουλιών (καναρινιών), προζύμη (πλούσια σε βιταμίνη Β και συνιστάται να δίνουμε μια φορά την εβδομάδα γιατί βοηθάει στην πρόληψη για ασθένειες).
Σε γενικές γραμμές, μια ισορροπημένη διατροφή για το χαμστερ πρέπει να περιλαμβάνει :
1) Πρωτεΐνες (απαραίτητες για την ανάπτυξη κυρίως στα νεαρά και εγκυμονούντα χάμστερ). Καλές πηγές πρωτεΐνης : κριθάρι, φασόλια, καλαμπόκι, ξηροί καρποί, βρώμη, μπιζέλια και σιτάρι.
2) Υδατάνθρακες και λίπη (παρέχουν ενέργεια αλλά πρέπει να δίνονται με μέτρο καθώς η υπερβολική ποσότητα αποθηκεύετε σαν λίπος που μπορεί να προκαλέσει ασθένειες). Οι υδατάνθρακες περιέχονται στη ζάχαρη , στην προζύμη, στο γάλα, στη βρώμη, στο σιτάρι και στο κριθάρι.
3) Βιταμίνες (χρειάζονται λίγες βιταμίνες αλλά είναι σημαντικές για αυτά. Βιταμίνες που πρέπει να λαμβάνουν είναι : A,B,C,D και Ε).
Βιταμίνες------- Συμπτώματα έλλειψης----- Φυσικές πηγές βιταμίνης
Α ---- Διάρροια, μειωμένη ανάπτυξη -- Καρότα, πράσινα λαχανικά, σανό, πικραλίδα
Β ---- Διάρροια, μειωμένη ανάπτυξη -- Φύτρο σιταριού, μαγιά, κρέας, συκώτι
C ---- Πρήξιμο αρθρώσεων, σκορβούτο -- Φρέσκα φρούτα και λαχανικά
D ---- Ραχίτιδα -- Λάδι συκωτιού ψαριού, πράσινα λαχανικά, φύτρο σιταριού
Ε ---- Δερματοπάθειες, φτωχή αναπαραγωγή -- Φύτρο σιταριού, πράσινα λαχανικά
4)Μεταλλικά στοιχεία (σε μικρές ποσότητες). Τα βρίσκουμε στο γάλα στα λαχανικά και στους πράσινους σπόρους...

Να εφοδιάζετε το χάμστερ τακτικά με φρέσκο νερό.

Ιδανικές συνθήκες για χάμστερ

- Μεγάλος χώρος στο κλουβί που θα του αγοράσετε, με σκαλάκια για αναρρίχηση.
- Σπιτάκι για έναν αναπαυτικό ύπνο.
- Βαμβάκι για το κρεβάτι του.
- Απορροφητικό ροκανίδι.
- Θέση για πρασινάδα και άχυρο.
- Ποτίστρα στο κάγκελο αντί για μπολ.
- Ρόδα τρεξίματος για νυχτερινή άσκηση.
- Μια πέτρα με αλάτι.

Αναπαραγωγή
Τέλος η αναπαραγωγή των χάμστερ είναι σχετικά εύκολη. Τα χάμστερ φημίζονται για την παραγωγικότητά τους, αλλά όχι και για την τρυφερότητα τους σαν γονείς. Η εγκυμοσύνη διαρκεί ελάχιστα. Λίγες μέρες πριν γεννήσει, η χαμστερίνα θα μαζέψει υλικά μέσα στο χώρο της για να δημιουργήσει μια φωλιά. Τις περισσότερες φορές, αν όχι πάντα, διώχνει βίαια τον αρσενικό από κοντά της και από τη φωλιά και γι' αυτό καλό είναι, να έχουμε έτοιμο χώρο για να τον φιλοξενήσουμε μέχρι τον απογαλακτισμό των μικρών.


Προς εξαφάνιση οδεύει το βαλκανικό υποείδος του ευρωπαϊκού λύγκα, λόγω της ανεξέλεγκτης λαθροθηρίας από τον άνθρωπο. Πρόκειται για το μεγαλύτερο αιλουροειδές που απομένει στην ήπειρο.


«Ο λύγκας δεν έχει άλλο φυσικό εχθρό εκτός από τον άνθρωπο» δήλωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων ο Γκεόργκι Ιβανόφ, οικολόγος που εργάζεται σε πρόγ

Eurasian Lynx (Lynx lynx)

ραμμα για την παρακολούθηση του λύγκα με 30 κάμερες που έχουν εγκατασταθεί στο Εθνικό Πάρκο του όρους Γκαλίσιτσα της ΠΓΔΜ, ανάμεσα στις λίμνες της Πρέσπας και της Οχρίδας.

«Η κύρια αιτία του κινδύνου εξαφάνισης είναι το παράνομο κυνήγι, καθώς και η περιβαλλοντική καταστροφή και, πάνω απ΄όλα, η ανεξέλεγκτη αποδάσωση

» αναφέρει, από την πλευρά της, η βιολόγος Ντάιμ Μελόφσκι της Οικολογικ

ής Εταιρείας της ΠΓΔΜ.

Σήμερα, περίπου 100 τέτοια ζώα εκτιμάται ότι επιζούν σε όλα τα Βαλκάνια, ενώ στην Ελλάδα η πληθυσμιακή κατάσταση του ζώου παραμένει αβέβαιη. Σύμφωνα με την ελληνική περιβαλλοντική οργάνωση Καλλιστώ, στην Ελλάδα η εξάπλωση του λύγκα ήταν κάποτε αρκετά ευρεία, από τη Θράκη μέχρι τη νότια Πελοπόννησό

. Σήμερα, μόνο σκόρπιες αναφορές υπάρχουν για λύγκες στη Βόρεια Πίνδο και στο όρ

ος Βόρρας.

Ο βαλκανικός λύγκας (Lynx lynx martinoi) είναι νυχτόβιος, το μέγεθός του μπορεί να ξεπεράσει το ένα μέτρο μήκος και το βάρος του τα 25 κιλά

.

Το ιδ

ιαίτερο χαρ

ακτηριστικό του είναι οι σκούρες τούφες που προεξέχουν από τα αφτιά του. Η κηλιδω

τ

ή γούνα του, ωστόσο, είναι περιζήτητη και γι’ αυτό το ζώο καταδιώκεται από τους λαθροθήρες.

Περιβαλλοντικές οργανώσεις επανεισ

ήγαγαν το λύγκα στην Ελβετία, όπου το ζώο είχε εξαφανιστεί τον 19ο αιώνα, αυξάνοντας τον πληθυσμό στα 140 άτομα μέσα σε δυο δεκαετίες. Οι πληθυσμοί ανακάμπτουν και στη Σκανδιναβία, τη Βαλτική και τα Καρπάθια Όρη, από τη Σλοβακία μέχρι τη Ρουμανία.

Το μικρότερο φίδι στον κόσμο, με μήκος μόλις 10 εκ. και λεπτό όσο ένα... μακαρόνι, ανακαλύφθηκε στο νησί Μπαρμπάντος.

Το φίδι, που εντοπίστηκε κάτω από μία πέτρα στο εναπομείναν τμήμα ενός υπό εξαφάνιση δάσους, πιστεύεται ότι αντιπροσωπεύει το κατώτατο όριο μεγέθους για την οικογένεια των φιδιών. Τα θηλυκά γεννούν μόνο ένα αυγό με το νεογνό να έχει το μισό μέγεθος ενός ενήλικου.

Το Leptotyphlops carlae, όπως ονομάστηκε, είναι το μικρότερο από τα 3.100 γνωστά είδη φιδιών και ανακαλύφθηκε από τον Dr Blair Hedges από το Κρατικό Πανεπιστήμιο Penn. «Ενθουσιάστηκα όταν γύρισα την πέτρα και το βρήκα», δήλωσε ο Αμερικανός βιολόγος στο BBC. «Αφού βρήκαμε το πρώτο, γυρίσαμε εκατοντάδες πέτρες για να βρούμε άλλο ένα». Ο Dr Hedges και η ερπετολόγος σύζυγός του εντόπισαν συνολικά μόνο δύο θηλυκά. Πιστεύουν ότι το φίδι τρέφεται με τερμίτες και είναι ενδημικό στο νησί της Καραϊβικής.

Στην πραγματικότητα, τρία πολύ παλιά δείγματα του συγκεκριμένου είδους βρίσκονται ήδη σε συλλογές – ένα στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Λονδίνου και δύο σε ένα μουσείο της Μαρτινίκας. Ωστόσο, τα δείγματα δεν είχαν αναγνωριστεί ως ξεχωριστό είδος. Ο Dr Hedges εξηγεί τη δυσκολία στο να προσδιοριστεί ένα νέο είδος όταν ο οργανισμός είναι τόσο μικρός: «Οι διαφορές σε μικρά ζώα είναι πολύ πιο δυσδιάκριτες και συχνά παραβλέπονται». Συχνά, η γενετική ταυτότητα είναι ο μοναδικός τρόπος διάκρισης των ειδών. «Το σημαντικό είναι ότι το DNA είναι τόσο διαφορετικό μεταξύ δύο μικρών φιδιών όσο και μεταξύ δύο μεγάλων, επιτρέποντάς μας να δούμε τις διαφορές που δεν φαίνονται με το μάτι».

Οι ερευνητές πιστεύουν ότι το φίδι είναι τόσο σπάνιο που επιβίωσε μέχρι σήμερα χωρίς να γίνει αντιληπτό. Αλλά με το 95% του νησιού Μπαρμπάντος να είναι πλέον άδενδρο και τα λιγοστά τμήματα του δάσους να απειλούνται, το νέο είδος κινδυνεύει να εξαφανιστεί λίγους μόλις μήνες μετά την ανακάλυψή του.

Σε αντίθεση με άλλα είδη φιδιών –μερικά από τα οποία μπορούν να γεννήσουν έως και 100 αυγά τη φορά- το μικρότερο φίδι του κόσμου μπορεί να κάνει μόνο ένα αυγό. «Είναι ασυνήθιστο για φίδια αλλά φαίνεται ότι είναι χαρακτηριστικό των μικρών ζώων», συνεχίζει ο Dr Hedges. Με ένα αυγό τη φορά, το νεογνό έχει το μισό μήκος του ενήλικου. Η αντιστοιχία στους ανθρώπους θα ήταν να γεννούσαν μωρά 27 κιλών περίπου. «Αν ένα μικροσκοπικό φίδι είχε περισσότερα από ένα αυγά, κάθε αυγό θα έπρεπε να μοιράζεται τον ίδιο χώρο που τώρα καταλαμβάνει το ένα, επομένως τα δύο νεογνά θα είχαν το μισό μέγεθος». Τα νεογνά, τότε, θα ήταν πολύ μικρά για να βρουν οτιδήποτε για να φάνε. Αυτό κάνει τους ερευνητές να πιστεύουν ότι το φίδι από το Μπαρμπάντος είναι το μικρότερο που θα μπορούσε να υπάρξει.

Η νέα ανακάλυψη περιγράφεται στην επιστημονική επιθεώρηση Zootaxa.




Αναπαράσταση του αρχαίου είδους χελώνας


Το απολίθωμα του O. semitestacea

Απολίθωμα που ανακαλύφθηκε πρόσφατα στην Κίνα, ρίχνει φως για το πώς εξελίχθηκε το χαρακτηριστικό κέλυφος της χελώνας.

Το ηλικίας 220 εκατομμυρίων ετών απολίθωμα της χελώνας βρέθηκε κοντά στο Γκουάνγκλινγκ της νοτιοδυτικής Κίνας και πιστεύεται ότι είναι πρόγονος όλων των σύγχρονων ειδών, αν και παρουσιάζει σημαντικές διαφορές: έχει δόντια, μακριά ουρά και το καβούκι καλύπτει μόνο το στήθος.

Το εύρημα καθιστά σαφές ότι το περίβλημα αναπτύχθηκε πρώτα στο κάτω μέρος ως προέκταση των πλευρών, με την πλάτη να καλύπτεται απλά από σκληρό δέρμα.

Σύμφωνα με τον Dr Xiao-Chun Wu από το Καναδικό Μουσείο Φύσης, το απολίθωμα απαντά σε πολλές ερωτήσεις αναφορικά με την εξελικτική ιστορία των χελωνών. «Από το 1800, έχουν γίνει πολλές υποθέσεις σχετικά με την καταγωγή του κελύφους της χελώνας», εξηγεί. «Τώρα έχουμε αυτά τα απολιθώματα από το παλαιότερο γνωστό είδος χελώνας. Υποστηρίζουν τη θεωρία ότι το κέλυφος σχηματίστηκε από κάτω ως προέκταση της σπονδυλικής στήλης και των πλευρών, και όχι ως οστέινη πλάκα από το δέρμα, όπως θεωρούσαν κάποιοι».

Εξάλλου, ένδειξη υπέρ της συγκεκριμένης θεωρίας αποτελεί και το γεγονός ότι στα έμβρυα, το περίβλημα του στήθους αναπτύσσεται πριν από το κέλυφος που καλύπτει την πλάτη τους.

Ο Odontochelys semitestacea, όπως έχει ονομαστεί ο αρχαίος πρόγονος της χελώνας, (σημαίνει χελώνα με μισό κέλυφος και δόντια), κατά πάσα πιθανότητα ενδημούσε σε εκβολές ποταμών και σε ρηχές ακτές. Επομένως, σε μία κατ’ εξοχήν υδρόβια ζωή, η εξέλιξη του κελύφους από κάτω ανταποκρινόταν στην ανάγκη για προστασία του εκτεθειμένου κάτω μέρους.

Κατά τον Dr Olivier Rieppel από το Μουσείο Φιλντ του Σικάγου, «ο Odontochelys ήταν κάτοικος του νερού, που όταν κολυμπούσε, είχε εκτεθειμένη την κάτω πλευρά του σε θηρευτές. Τα ερπετά που ζουν στην ξηρά έχουν την κοιλιά τους κοντά στο έδαφος, με πολύ μικρή έκθεση στον κίνδυνο».

Σύμφωνα με τους ειδικούς, επιπρόσθετες αποδείξεις για το ότι το συγκεκριμένο είδος ζούσε κυρίως στο νερό προέρχονται από την κατασκευή και τις αναλογίες των μπροστινών άκρων του, τα οποία έχουν πολλές ομοιότητες με αυτά των σύγχρονων χελωνών που ζουν σε υδάτινο περιβάλλον.

Το απολίθωμα περιγράφεται διεξοδικά στο επιστημονικό έντυπο Nature.





O Χένρι έφτασε 111 χρονών για να γίνει πατέρας




Οι ιδιοκτήτες του Χένρι πίστευαν ότι είχε περάσει την αναπαραγωγική του ηλικία, καθώς δεν έδειχνε κανένα ενδιαφέρον για τα θηλυκά κατά τη διάρκεια της 40χρονης αιχμαλωσίας του. Ωστόσο, ζευγάρωσε με την 80χρονη Μίλρεντ τον προηγούμενο Ιούλιο και 11 από τα αυγά που γέννησε, έχουν πλέον εκκολαφθεί.

Ο Χένρι ανήκει στο είδος τουατάρα. Έφτασε στο Μουσείο Σάουθλαντ το 1970 και, σύμφωνα με τα λεγόμενα των υπαλλήλων, σύντομα έγινε υπέρβαρος και τεμπέλης. Ήταν γνωστός για τον νευρικό χαρακτήρα του και συνήθιζε να επιτίθεται στα άλλα τουατάρα, υποχρεώνοντας το μουσείο να τον κρατήσει σε απομόνωση για πολλά χρόνια.

Ωστόσο, μετά από εγχείρηση στην οποία υπεβλήθη για αφαίρεση όγκου, υπέστη «μείζονα μεταμόσχευση προσωπικότητας», όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο υπεύθυνος για τα τουατάρα στο μουσείο, Λίντσεϊ Χάζλεϊ. «Έχω φροντίσει πολλά αυγά μέχρι τώρα αλλά αυτά είναι ιδιαίτερα επειδή ανήκουν στον Χένρι», δήλωσε ο κος Hazley σε τοπική εφημερίδα.

Τα τουατάρα, τα οποία ενδημούν μόνο στη Νέα Ζηλανδία, αναφέρονται πολλές φορές ως «ζωντανά απολιθώματα». Είναι το μόνο είδος που επιβίωσε από μία οικογένεια ειδών που περπατούσαν στη Γη μαζί με τους δεινόσαυρους, πριν από 200 εκατομμύρια χρόνια.

Το μουσείο διαθέτει πλέον 70 από αυτά τα σπάνια πλάσματα και ο κος Χάζλεϊ είναι αισιόδοξος ότι ο Χένρι θα ξαναγίνει γονιός στο μέλλον. Ζει μαζί με άλλα τρία θηλυκά τουατάρα «με μεγάλη αρμονία» και ο κος Χάζλεϊ περιγράφει την εκκόλαψη των αυγών ως «την ολοκλήρωση μιας ιστορίας αγάπης».


Ξ¦ΟŒΟΞΌΞ± επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

Από το Blogger.
Javascript DisablePlease Enable Javascript To See All Widget