Ιανουαρίου 2009

ΓΟΡΙΛΑΣ

Gorilla

gorilla photos

Ο Γορίλας (επιστημονική ονομασία: Gorilla) είναι γένος μεγαλόσωμων ανθρωπιδών. Πρόκειται για το μεγαλύτερο από όλα τα πρωτεύοντα που ζουν σήμερα.
Διαβιεί αποκλειστικά στα υγρά τροπικά δάση της Δυτικής και Κεντρικής Αφρικής, μεταξύ άλλων στην Γκαμπόν, στο Καμερούν και στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Διακρίνονται δύο είδη, ανάλογα με την περιοχή εξάπλωσης, ο δυτικός γορίλας Gorilla gorilla, και ο ανατολικός γορίλας Gorilla beringei. Σε κάθε είδος διακρίνονται δυο υποείδη, ανάλογα με τον τόπο διαβίωσης, στις δασώδεις πεδιάδες ("πεδινοί" γορίλες) ή σε μεγαλύτερα υψόμετρα μέχρι και 4.000 μέτρα ("ορεινοί" γορίλες).


Η εμφάνισή του γορίλα είναι εντυπωσιακή λόγω του όγκου του σώματός του. Τα αρσενικά έχουν ύψος 1,80 μέτρα και ζυγίζουν περίπου 160 κιλά, αλλά μπορούν να φτάσουν σε βάρος 300 κιλών. Τα θηλυκά είναι μικρότερα, με βάρος περίπου 70 κιλά. Ο γορίλας έχει μικρά αφτιά, κολλητά στο κρανίο, πεπλατυσμένη μύτη με μεγάλα ρουθούνια, ενώ τα μάτια του είναι τοποθετημένα βαθιά στις οφθαλμικές κόγχες σε κοντινή απόσταση μεταξύ τους. Το σώμα του καλύπτεται με μαυριδερό τρίχωμα, το οποίο γίνεται ασημόχρωμο στη ράχη των ενήλικων αρσενικών. Τα ενήλικα αρσενικά έχουν επίσης ιδιαίτερα ανεπτυγμένους κυνόδοντες και φέρουν στο κρανίο μια οστέινη απόφυση, το βρεγματικό έπαρμα, πάνω στο οποίο προσφύονται οι μεγάλοι μασητήριοι μυς των γνάθων. Φέρει πυκνό τρίχωμα στο κεφάλι, που κατεβαίνει στις πλευρές του ρύγχους και φτάνει στον λαιμό, ενώ το πρόσωπο και το στήθος του είναι άτριχα.


gorilla photos

Οι γορίλες είναι εδαφόβιοι και περπατούν στηριζόμενοι στις γροθιές των χεριών τους επειδή τα μπροστινά άκρα είναι μεγαλύτερα από τα πίσω, με τη ράχη τους ελαφρά ανασηκωμένη. Ζουν σε μικρές κοινωνικές ομάδες, περίπου 15 ατόμων, οι οποίες αποτελούνται συνήθως από ένα ενήλικο αρσενικό, μερικά θηλυκά και τους ανήλικους απογόνους τους. Περιοδικά μπορεί να υπάρχουν στην ομάδα και νεαρά αρσενικά άτομα, τα οποία όμως δεν ζευγαρώνουν με τα θηλυκά. Ο γηραιότερος αρσενικός με την ασημένια ράχη είναι ο αρχηγός, που καθοδηγεί την ομάδα.

gorilla photos

Κατά τη διάρκεια της ημέρας μετακινούνται στο δάσος αναζητώντας φρούτα, σαρκώδεις βλαστούς και φύλλα, απαραίτητα για τη διατροφή τους. Το βράδυ ετοιμάζουν πρόχειρα καλύμματα από φύλλα και κλαδιά. Τα ενήλικα αναπαύονται ξαπλωμένα στο έδαφος, ενώ τα μικρά και μερικά θηλυκά κοιμούνται σε φωλιές, που κατασκευάζουν ανάμεσα στα κλαδιά των δέντρων. Σε ορισμένες περιπτώσεις, ο γορίλας αρχίζει να χτυπά με τις γροθιές του το στήθος του, που ηχεί σαν τύμπανο ενώ συγχρόνως βγάζει υπόκωφες κραυγές και ισχυρά μουγκρητά. Η συμπεριφορά αυτή εκ μέρους των αρσενικών πιθανόν να αποτελεί επίδειξη δύναμης ή να αποσκοπεί στον εκφοβισμό των εχθρών. Οι γορίλες είναι γενικά ακίνδυνα ζώα.






Equus caballus
To άλογο (Equus caballus) είναι τετράποδο περισσοδάκτυλο θηλαστικό της οικογένειας των ιππιδών (Equidae), που χρησιμοποιήθηκε από την αρχαιότητα ως μέσο μετακίνησης και αποτέλεσε βασική κινητήρια δύναμη των αμαξών αλλά και χρήσιμο εργαλείο στον πόλεμο. Βοήθησε επίσης την εξάπλωση των ανθρώπων σε νέες περιοχές, καθώς και τη μετανάστευση ολόκληρων λαών. Εξημερώθηκε από τον άνθρωπο γύρω στο 4500 π.Χ. Στην αρχαία ελληνική, η ονομασία του ήταν ίππος. Συχνά αναφέρεται ως άτι, όνομα παρμένο από την τουρκική γλώσσα (όπου το άλογο ονομάζεται At).

Το άλογο είναι ψηλό ζώο, γνωστό για την περήφανη όψη του. Γεννάει κάθε φορά συνήθως ένα μωρό, σπανιότερα δύο, και η θηλυκιά τα θηλάζει μέχρι να είναι έτοιμα να βοσκήσουν μόνα τους. Ζουν πολλά χρόνια και αρκετές φορές ξεπερνούν τα 25.
Αν και πιστευόταν ότι δεν είναι ιδιαίτερα έξυπνο ζώο, όπως δείχνει και το όνομά του, έχει αποδειχτεί ότι κατέχει ευφυία που έχει να κάνει με την εκμάθηση καθηκόντων, τη μνήμη και τη λύση προβλημάτων.


Σήμερα η χρήση του ως μεταφορικό μέσο έχει σχεδόν εξαφανιστεί. Άλογα απαντώνται πια μόνο στην ιππασία και τον ιππόδρομος, αλλά και σε ορισμένες άλλες περιπτώσεις, όπως στις κοινωνίες των Άμις. Το άλογο χρησιμοποιείται επίσης στις παραδοσιακές γιορτές, καθώς και στο κυνήγι αλεπούδων στη Σκωτία και στην Αγγλία.



(ΚΡΗΤΙΚΟΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣ)



(Κρητική Λαγωνίκα, Λαγωνικό της Κρήτης)
Cretan Hound, Hound of Crete
IΣΤΟΡΙΚΑ (& προϊστορικά) ΣΤΟΙΧΕΙΑ
Πρωτόγονη λαγωνική φυλή, η ύπαρξή της στην Κρήτη είναι τεκμηριωμένη σε γραπτά και καλλιτεχνικά ευρήματα που χρονολογούνται εδώ και περισσότερα από 3500 χρόνια τουλάχιστον. Αγαπήθηκε & καλλιεργήθηκε με επιμέλεια από τον Μινωικό πολιτισμό και συνδέθηκε όχι μόνο με αυτόν, αλλά και με προϊστορικές παραδόσεις για τον ερχομό της «Μεγάλης Θεάς» που έφερε στη μεγαλόνησο όλα τα αγαθά. Μεταλλικό διάτρητο προϊστορικό εύρημα που εκτίθεται στο περίφημο για τις αρχαιότατες συλλογές του Μουσείο του Ηρακλείου και προέρχεται από τα Μάλλια, απεικονίζει αδιαμφισβήτητο Κρητικό Λαγωνικό που στέκεται στην πλώρη του πλοίου της θεάς. Η «Μεγάλη Θεά» ίσως είναι μια ακόμη μυθολογική εκδοχή της Ευρώπης, την οποία ο Δίας έφερε στην Κρήτη και έκανε μητέρα των τριών βασιλέων, Μίνωα, Γλαύκου & Ραδάμανθυ. Η Κρητική λαγωνίκα συνοδεύει τον Κρητικό λαό από τις εποχές των μύθων λοιπόν (ή, καλύτερα, της Μυθιστορίας) και αφότου ως θαλασσοκράτορες όργωναν τα κύματα της Μεσογείου με τα περήφανα ποντοπόρα τους πλοία και με κάποιο Κρητικό Λαγωνικό στην πλώρη πιθανότατα, διάβαιναν τις Ηράκλειες στήλες για την Ατλαντίδα και άπλωναν πανιά για την ήπειρο πέρα από τον Ατλαντικό. H αρχαιολογική σκαπάνη, ακόμη, και στην ηπειρωτική Ελλάδα, την Κρήτη, τη Θήρα, την Τροία και τις Μυκήνες, μόλις την κορυφή του παγόβουνου έχει αγγίξει. Οι κρητικοί σφραγιδόλιθοι λένε την δική τους ιστορία για το λαγωνικό της μεγαλονήσου, την τετράποδη τροφό των θεών. O αείμνηστος καθηγητής Μαρινάτος, που απεκάλυψε το φέγγος των ευρημάτων της Σαντορίνης, παρέδωσε στην σύγχρονη ανθρωπότητα ένα Μινωικό τετράποδο θησαυρό, τον σκύλο της Κρήτης. Τον ύμνησε και ο ίδιος όπως τον ύμνησαν και οι αρχαίοι, για την εξοχότητα των αρετών και την ισχύ του γονιδιακού του πλούτου, που αποδεικνύεται από το γεγονός ότι μετέδιδε τα χαρακτηριστικά και την συμπεριφορά του (τις αρετές του στο κυνήγι και την ομορφιά του) σε όλους τους απογόνους του, ακόμα και όταν ζευγάρωνε με άλλες φυλές, όπως μας λένε οι ιστορικοί συγγραφείς της αρχαιότητας. Ο Μινωικός πολιτισμός, στην ακμή του, κυριαρχούσε στο Αιγαίο (Κυκλάδες, Μυκήνες, Αττική-υποτελείς Αθήναι) και στη Μεσόγειο, φθάνοντας μέχρι την Ιβηρική, τα βρεττανικά νησιά και εκείθεν, όπως φαίνεται από τόσες τοπικές ποικιλλίες επιγόνων. Και μαζί του, κυριαρχούσε σ΄ όλο τον τότε γνωστό κόσμο, και ο Λαγωνικός της Κρήτης.
ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ
Όπως όλοι οι αυθεντικοί και αρχέγονοι θηρευτικοί τύποι σκύλων που προηγήθηκαν της ειδίκευσης που καλλιέργησε ο άνθρωπος, ο Κρητικός χρησιμοποιεί και την όσφρηση και την όραση στο κυνήγι, ανιχνεύοντας, καταδιώκοντας και ιχνηλατώντας το θήραμά του-που είναι το δυσκολότερο όλων στη σύλληψη: o λαγός. Τα καλύτερα και πιστότερα στον τύπο δείγματα είναι αυτά που πιάνουν κιόλα το λαγό, όπως έκαναν την εποχή που άνθρωπος δεν είχε την (εκφυλιστική για το κυνηγόσκυλο) ευκολία του πυροβόλου όπλου και απλώς συνεπικουρούσε στο κυνήγι με τόξα και βέλη, ακόντια και δίχτυα σύλληψης, σε συνδυασμό με ενέδρες (παγάνες) και ποδοβολητά που έριχναν το θήραμα πάνω στους θηρευτές (όπως γίνεται ακόμα σήμερα με τους «beaters» του εδάφους και των θάμνων στο παραδοσιακό κυνήγι στην Αγγλία). Και τότε και τώρα και πάντα ο άριστος σκύλος, ο απώτατος εκτροφικός στόχος, το αντικείμενο θαυμασμού, ο απόλυτος σκύλος κυνηγίου, είναι ο συλληπτικός θηρευτής, το λαγωνικό που πιάνει «λαγούς στον αέρα» και οι πρώτοι διδάξαντες δεν είναι άλλοι από τους αρχαιοελληνικούς λαγωνικούς. Μεταξύ αυτών εξέχουσα θέση είχαν οι Κρήσσαι, που ακόμα έχουν ένα μοναδικό, αρχέγονο τρόπο να απομυζούν το εναέριο ή εδαφιαίο ίχνος, ακόμα και με το να το «γεύονται» από τις πέτρες και τα βότσαλα. Όλες οι αισθήσεις του θηρευτή σκύλου σε εγρήγορση, χωρίς να εξασθενεί καμμιά, όταν νιώσει την παρουσία του λαγού στρίβει την ουρά με ένταση και οι μυώνες του συσφίγγονται αντανακλαστικά, κλάσματα δευτερολέπτου πριν παραδοθεί ολόκορμα και ολόψυχα (όσοι πιστεύουν ότι οι σκύλοι δεν έχουν ψυχή μάλλον δεν είχαν ποτέ στη ζωή τους σκύλο) στην αμείλικτη καταδιώξη, εκεί, στο ανελέητο έδαφος της Κρήτης, στα ρουμάνια, τα λαγκάδια, τα γκρέμια, τα φαράγγια, τις χαράδρες, τα οροπέδια που σμίλεψαν αυτό το ασύγκριτο πλάσμα, πιθανότατα το αρχαιότερο καθαρόαιμο της Ευρώπης. Η ήπειρός μας πήρε το όνομά της από το βασιλιά που τον θήλασε μια λαγωνίκα της Κρήτης! Εκεί, στην περήφανη και πανέμορφη, λεβεντογέννα πατρίδα του, το υπέροχο κυνηγόσκυλο κρύβεται από τα ζηλόφθονα βλέμματα αμέτρητους αιώνες, κυνηγώντας τη μοναδική πανίδα του νησιού , τα - σπάνια πια -«αγρίμια» (κρι-κρι), το λεβέντικο επίσης και «άπιαστο» λαγό, τη βίδρα, το ζαρκάδι, το λύγκα, την αλεπού. Πάνω απ' όλα βέβαια, το λαγό. Ήπιος στο σπίτι, ακατάβλητος και μαχητικός στο κυνήγι, αριστοκρατικός στους τρόπους, πρωτόγονος σε ένστικτα, ξεχωριστός σε συμπεριφορά, καθαρός, συνεσταλμένος «σαν κρητικό κοπέλλι», όμορφος και δαχτυλιδομεσάτος σαν τον πρίγκηπα των κρίνων της Κνωσσού, τρυφερός με τους δικούς του, προστατευτικός με τα του οίκου του, συγκρατημένος με τους ξένους, αμείλικτος με τα επιβλαβή, ακούραστος σύντροφος στα παιχνίδια των παιδιών, συνοδός των αλόγων, των κοπαδιών και των «καματερών», ανεκτικός ακόμη και με τις γάτες του δικού του σπιτικού, λιγομίλητος, σεμνός, ολιγαρκής, ο σκύλος της Κρήτης «έχει όλες τις αρετές ενός κρητικού παλληκαριού, χωρίς (ψευτο) παλικαρισμούς. Και όλες τις αρετές του ανθρώπου, χωρίς τις κακίες του» θα λέγαμε, παραφράζοντας τον Βύρωνα.
ΜΟΡΦΗ
Λυγερόκορμος, συνδυασμός λαγωνικού και ιχνηλάτη σε κατασκευή, ιδιαίτερα αλαφροπόδαρος και αλαφροπάτητος (τα πέλματά του μοιάζουν με του λαγού και όχι με της γάτας, για μεγαλύτερη ευστάθεια σε ανώμαλα εδάφη). Έχει λεπτή αλλά χαλύβδινη οσφύ και είναι χαλκέντερος σαν το μυθικό Τάλω, σμιλεμένος ιδανικά για ευελιξία και ταχύτητα πάνω σε δύσβατο έδαφος. Η κεφαλή είναι επιμήκης, σφηνοειδής και στεγνή, με λεπτό δέρμα, όρθια και πολύ ευκίνητα αυτιά που διπλώνουν προς τα πίσω στον καλπασμό. Το τρίχωμα είναι κοντό, σφιχτό και σε πολλά χρώματα. Η ουρά φτάνει τους ταρσούς και στο κάτω μέρος της έχει μακρύτερο τρίχωμα. Σε ηρεμία πέφτει προς τα κάτω χωρίς αγκυλώσεις και σπασίματα, σε εγρήγορση ανεβαίνει προς τα πάνω σε καμπύλη και κουλουριάζει όταν ο σκύλος είναι σε ένταση. Ο κορμός είναι μακρύτερος από το ύψος του σκύλου και ο θώρακας εκτείνεται πολύ προς τα πίσω, χωρίς να είναι ούτε πολύ βαθύς ούτε πολύ φαρδύς. Οι γωνιώσεις εμπρός-πίσω είναι αρμονικές μεταξύ τους και όχι υπερβολικές, ο σκελετός είναι ελαφρύς, ο σκύλος λεπτός, μυώδης και νευρώδης, με επιμήκεις μυώνες. Η οσφύς είναι ελαφρά καμπυλωτή, κοντή, στεγνή αλλά πανίσχυρη, η λεκάνη μακριά και σφιχτοδεμένη, με ισχυρή μυική ανάπτυξη. Το ύψος είναι 60 και πλέον εκατοστά για αρσενικά, 50 και πλέον για θηλυκά ζώα στο ακρώμιο. Βάρος: ανάλογο με το μέγεθος, 15-25 κιλά. Παχύσαρκα, λυμφατικά, αδέξια, βαριά δείγματα αποκλείονται. Χρώμα: λευκό, υπόλευκο, ανοιχτόξανθο, υπόξανθο, γκρίζο, μαύρο ή ραβδωτό, δίχρωμο ή μονόχρωμο.
ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ
Αφοσιωμένος, ευγενής, ήπιος αλλά αμείλικτος στο κυνήγι, ποτέ υπερβολικά διαχυτικός με αγνώστους, εκ φύσεως διερευνητικός, ανεκτικός, διακριτικός, οξύνους, με έντονη περιέργεια για το περιβάλλον. Γαυγίζει σπάνια αλλά θα ειδοποιήσει για ξένη προσέγγιση στο χώρο του. Συμβιώνει με τους άλλους σκύλους του σπιτιού αλλά τα ξένα ζώα, ιδιαίτερα τα μικρόσωμα, μπορεί να προκαλέσουν το ένστικτο καταδίωξης του Κρητικού λαγωνικού, που είναι ισχυρότατο. Στο αγρόκτημα εξολοθρεύει αρουραίους και άλλα επιβλαβή, ενώ δεν είναι αδιάφορος για το φτερωτό θήραμα, αλλά αυτό το είδος κυνηγιού αμβλύνει την ακρίβεια και τις ικανότητές του. Η φύση του αναδεικνύεται μέσα από την πρόκληση της καταδίωξης ενός αντιπάλου με την ευστροφία, την ταχύτητα, την ευελιξία και την πονηριά του λαγού. Υγιής και εύρωστη, η κρητική λαγωνίκα είναι μια φυλή με υψηλό όριο ζωής, εύκολη στην φροντίδα και την συντήρησή της, αρκεί να έχει άφθονη φυσική άσκηση, ελευθερία καλπασμού και σεβασμό τις ιδιαίτερες απαιτήσεις της - δηλαδή, τα κυνηγετικά ένστικτα, την ιδιαίτερη φυσιολογία και συμπεριφορά, τα πρωτόγονα χαρακτηριστικά και την περηφάνια του αρχαίου λαγωνικού.
ΚΡΗΤΙΚΟΣ ΛΑΓΩΝΙΚΟΣ (Cretan Hound)
ΦΥΛΕΤΙΚΟ ΠΡΟΤΥΠΟ (Breed Standard)
ΚΑΤΑΤΑΞΗ Ομάδα 5 (Σπιτζ & Πρωτόγονοι σκύλοι)
Τομέας 7 (Πρωτόγονοι Κυνηγετικοί Σκύλοι)
ΚΑΤΑΓΩΓΗ
Ελληνική. Ιδιαίτερη πατρίδα του η μεγαλόνησος Κρήτη, όπου η φυλή υφίσταται αναλλοίωτη τουλάχιστον επί πέντε χιλιετίες. Ευρήματα που απεικονίζουν τον Κρητικό λαγωνικό σκύλο και αναφορές στις Κρήσσες κύνες χρονολογούνται ήδη από την προϊστορική περίοδο του Αιγαιακού πολιτισμού, την Κυκλαδική, Μινωική & Μυκηναϊκή τέχνη και τα Ομηρικά έπη.
ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ
ργα τέχνης που απεικονίζουν τον Κρητικό σκύλο δίωξης εμφανίζονται ήδη από τους προϊστορικούς οικισμούς της μεγαλονήσου που προηγήθηκαν του Μινωικού πολιτισμού (3200-1700 π.Χ). Μεταλλικό εύρημα που απεικονίζει το πλοίο της «Μεγάλης Θεάς» φέρει επί της πλώρης την χαρακτηριστική φιγούρα του Κρητικού λαγωνικού. (Μουσείο Ηρακλείου). Σφραγιδόλιθοι, κεραμικά & μεταλλικά σκεύη, διακοσμητικά αντικείμενα, γλυπτά και τοιχογραφίες αλλεπάλληλων ιστορικών περιόδων παραδίδουν απαράλλακτη την μορφή του Κρητικού λαγωνικού έκτοτε και ανά τους αιώνες. Ιδιαίτερης σημασίας είναι η μινωικής τεχνοτροπίας νωπογραφία της Θήρας, που απεικονίζει τον αυθεντικό τύπο της φυλής. Ο διακεκριμένος αρχαιολόγος καθηγητής Σ. Μαρινάτος αφιέρωσε εκτεταμένα πονήματα σε αυτό το ζωντανό μνημείο της Ελλάδος, πιστοποιώντας την αδιάσπαστη ιστορική του συνέχεια και την διατήρησή του στο νησί, με τα ίδια μορφολογικά και εργασιακά χαρακτηριστικά, έως τις μέρες μας.
ΓΕΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ
Πρωτόγονος λαγωνικός σκύλος δίωξης, λυγερόκορμος, νευρώδης, αθλητικός, ταχύς. Ορθόωτος, λειότριχος, μακρυσκελής, με επιμήκη, σφηνοειδή κεφαλή και κυκλοτερή ουρά. Μυϊκή διάπλαση ισχυρή, ανεπτυγμένη κατά μήκος και λεπτόγραμμη. Εύστροφος, ευλύγιστος, εύρωστος, επιδέξιος, με αστραπιαίες αντιδράσεις και ταχύτατο καλπασμό, ο Κρητικός Λαγωνικός κυνηγά το λαγό (και το αγριοκούνελο) μόνος ή ζευγαρωτά χρησιμοποιώντας την όραση αλλά και την όσφρηση. Ανθεκτικός και αποτελεσματικός σε όλα τα εδάφη και ιδιαίτερα τα βραχώδη και δύσβατα όπου αναδεικνύονται οι ικανότητές του στην αναρρίχηση, ερευνά, ξεφωλιάζει και καταδιώκει το θήραμα με ορμητικότητα και εξαιρετική ευελιξία, ικανός ακόμη και να το συλλάβει. Δίνει «φωνή» (η οποία είναι ιδιάζουσα: λεπτή, θρηνώδης και μάλλον χαμηλής έντασης) κατά τον οπτικό εντοπισμό του θηράματος και στην καταδίωξη. Λιτοδίαιτος οργανισμός με ισχυρή κράση και ζωηρή ιδιοσυγκρασία, είναι ικανός για πολύωρη εργασία ακόμα και στις πιο απόκρημνες ορεινές περιοχές της πατρίδας του, όπου στο παρελθόν κυνηγούσε επίσης και το αγριοκάτσικο με επιτυχία.
ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ & ΙΚΑΝΟΤΗΤΕΣ
Eναργής, ευφυής, ευγενής, στο κυνήγι ορμητικός, επίμονος, γενναίος και ακαταπόνητος («διάπονος»), στο σπίτι ήπιος, υπάκουος, καλότροπος, συντροφικός, εύχαρις. Με τους ξένους συγκρατημένος, με τους οικείους του τρυφερός, εκδηλωτικός και αφοσιωμένος, συμβιώνει ήρεμα με τα άλλα ζώα του σπιτιού και του αγροκτήματος («πάριππος»=συνοδός των ιππέων κατά την αρχαιότητα) και γενικά η συμπεριφορά του είναι ισορροπημένη και αξιόπιστη. Ωριμάζει αργά και είναι έντονα ενστικτώδης. Οι αισθήσεις του είναι ιδιαίτερα οξυμένες και έχει μεγάλη αντίληψη, ζωντάνια και οξυδέρκεια. Παρατηρητικός, προσεκτικός, περίεργος και ερευνητικός, εκπαιδεύεται εύκολα στις εντολές με οπτικά σήματα και στον έλεγχο εξ΄ αποστάσεως. Στην αρχαιότητα θεωρείτο άριστος στο κυνήγι της ελάφου, του αγριοχοίρου και αυτής της άρκτου. Η χρήση του σε φτερωτά θηράματα αντενδείκνυται τελείως: κάνει το σκύλο νωθρό και αδιάφορο γιατί είναι κάτω από τις ικανότητές του. Είναι πλασμένος για την καταδίωξη και μόνο μέσα από αυτήν αναδεικνύεται σωματικά και διανοητικά.
KEΦΑΛΗ
Επιμήκης, σφηνοειδής, καλοσμιλεμένη (ιδιαίτερα κάτω από τα μάτια), με κρανίο και ρύγχος κατά προτίμηση ισομήκη. Άξονες παράλληλοι ή ελαφρότατα αποκλίνοντες. Η οροφή του κρανίου είναι ελαφρότατα καμπύλη και πεπλατυσμένη, όπως και οι παρειές, που συγκλίνουν ευθεία προς τα εμπρός. Οι πλευρές του κρανίου είναι ελαφρώς καμπύλες. Κρανιομετωπική γωνία ομαλή, προοδευτική και αβαθής, οφρυιακά τόξα μετρίως ανεπτυγμένα, μετωπική αύλακα εμφανής μεταξύ των ματιών και προοδευτικά ελαττούμενη προς την οροφή του κρανίου, ινιακή απόφυση ελάχιστα εμφανής.
Ρύγχος
Σφηνοειδές, με ρινικό κάλαμο ευθύγραμμο, ομαλά συγκλίνον προς το ακρορρίνιο, το οποίο είναι αρκετά μεγάλο, υγρό, ελαστικό και με ορθάνοικτα ρουθούνια. Προεξέχει από την γραμμή των χειλέων και είναι σκουρόχρωμο (μαύρο και στα καστανόχρωμα δείγματα, σκούρο καφέ).
Οφθαλμοί
Μετρίου μεγέθους, αμυγδαλωτού σχήματος, τοποθετημένοι έτσι ώστε να κοιτούν κατευθείαν εμπρός, ελαφρότατα λοξοί. Χρώμα οφθαλμών σκούρο, καλή χρωστική βλεφάρων.
Στοματική κοιλότης
Γνάθοι ισχυρές, άρτιες και κανονικές οδοντοστοιχίες που σχηματίζουν ψαλιδόσχημο δάγκωμα (το λαβιδόσχημο ανεκτό). Δόντια καλοανεπτυγμένα και υγιή. Το άνοιγμα του στόματος και των χειλιών είναι βαθύ. Χείλη λεπτά, σφιχτά, μαύρα (στα καστανόχρωμα δείγματα μπορεί να είναι καφέ) χωρίς χαλάρωση.
Αυτιά
Μέσου μεγέθους, τριγωνικά, όρθια, φαρδιά στη βάση, φύονται υψηλά και φέρονται ελαφρώς κωνικά προς τα εμπρός. Στις άκρες τους είναι μυτερά και μόλις ελαφρότατα στρογγυλεμένα. Το δέρμα στα πτερύγια είναι λεπτό, οι μύες πολύ ανεπτυγμένοι και ο χόνδρος ισχυρός. Τα αυτιά είναι πολύ ευκίνητα, ζωηρά και ευθυτενή. Ανάλογα με την περίσταση, ο σκύλος τα κινεί στρέφοντάς τα και προς τα πλάγια ή πίσω και τα διπλώνει εφαπτόμενα του λαιμού. Η κοπή των αυτιών απαγορεύεται.
ΛΑΙΜΟΣ
Στεγνός, μυώδης, με ελαφρό αυχενικό τόξο.
ΠΡΟΣΘΙΑ ΑΚΡΑ
Ωμοπλάτες μακριές, κεκλιμένες προς τα πίσω και μυώδεις χωρίς να είναι ογκώδεις. Τα ακρώμια προεξέχουν ελαφρά. Βραχίονες λίγο βραχύτεροι σε μήκος από τις ωμοπλάτες. Η γωνίωση που σχηματίζεται στην άρθρωση του ώμου είναι μέτρια. Σκέλη ίσια, νευρώδη, μακριά, με ελαφρά αλλά ισχυρά οστά ωοειδούς διατομής. Καρποί ισχυροί αλλά όχι διεσταλμένοι, μετακάρπια ελαστικά, επιμήκη, ελαφρώς κεκλιμένα. Πέλματα μεγάλα, ωοειδή, με δάκτυλα μακριά και ισχυρά, δυνατά γαμψά νύχια και σκληρούς, ανθεκτικούς πίλους.
ΣΩΜΑ
Κορμός μυώδης, μακρύς, στεγνός, ισχυρός αλλά όχι βαρύς. Το βάθος του δεν φθάνει μέχρι τους αγκώνες. Στέρνο μέτρια ευρύ, αρκετά βαθύ, στέρνο όχι ιδιαίτερα ανεπτυγμένο προς τα εμπρός αλλά προς τα πίσω και κάτω. Θώρακας πολύ καλά εκτεταμένος προς τα πίσω, πλευρές τοξοειδείς και στην περιοχή του αγκώνα (πρόσθιο κατώτερο τμήμα) πεπλατυσμένες προς τα μέσα. Το βαθύτερο σημείο του στέρνου βρίσκεται πίσω από τα ακρώμια. Ράχη ισχυρή, νευρώδης, μυώδης, επιμήκης, ίσια, σχηματίζει ελαφριά καμπύλη πάνω από τη νεφρική χώρα. Οσφύς βραχεία, ισχυρή, μυώδης, στεγνή. Λεκάνη μακριά, κεκλιμένη, μυώδης. Τα άνω άκρα των λαγόνιων οστών διακρίνονται ελαφρά. Η κάτω γραμμή του σώματος είναι ανασυρμένη ψηλά προς την κοιλιακή χώρα, η οποία είναι στεγνή και μυώδης.
ΠΙΣΩ ΑΚΡΑ
Γωνιώσεις ανάλογες των εμπρόσθιων και όχι υπερβολικές. Μηροί μυώδεις και ανεπτυγμένοι κατά πλάτος αλλά όχι πολύ σε πάχος, πεπλατυσμένοι και ισχυροί, τα οστά τους σχηματίζουν με τη λεκάνη ένα ικανό μοχλικό σύστημα έδρασης των μυών. Η γωνίωση που σχηματίζεται στην άρθρωση του γόνατος με την κνήμη είναι, στην ιδανική περίπτωση, ίση με την γωνίωση που σχηματίζεται μεταξύ ωμοπλάτης και βραχίονα στην άρθρωση του ώμου εμπρός και οπωσδήποτε όχι υπερβολική. Κνήμη μακριά, μυώδης, νευρώδης, στεγνή στο κάτω τμήμα της και ισχυρή. Ταρσοί καλοδεμένοι, ισχυροί και παράλληλοι μεταξύ τους. Μετατάρσια στεγνά, αρκετά μακριά και απολύτως παράλληλα μεταξύ τους, χωρίς ψευδοδάκτυλα. Πέλματα όπως των πρόσθιων σκελών.
ΟΥΡΑ
Φύεται αρκετά χαμηλά και δεν φθάνει τα ακροτάρσια. Φαρδιά στη ρίζα, λεπταίνει προοδευτικά προς στη άκρη. Φέρεται προς τα επάνω σε καμπύλη, ημικύκλια ή τυλιγμένη δακτυλιοειδώς πάνω στα νώτα, αλλά χωρίς αγκύλωση (άγκιστρο) στην άκρη. Σε ανάπαυση χαλαρώνει προς τα κάτω χωρίς στρεβλώσεις ή σπασίματα. Έχει μακρύτερο τρίχωμα στο κάτω μέρος της. Ο Κρητικός λαγωνικός χρησιμοποιεί την ουρά του σαν όργανο ευστάθειας αλλά και έκφρασης. Άτομα άνουρα, βραχύουρα ή με κομμένη ουρά είναι εκτός τύπου και αποκλείονται.
ΚΙΝΗΣΗ
Ελαφρύς, άνετος, ταχύς και γεμάτος χάρη διασκελισμός με ομαλά βήματα, χωρίς διασταύρωση των σκελών. Από τον ελαστικό τροχασμό σε χαμηλή ταχύτητα ο σκύλος έχει την τάση να αλλάξει γρήγορα την κίνησή του σε καλπασμό.
ΜΑΝΔΥΑΣ
Δέρμα λεπτό, αρκετά σφιχτό, ανθεκτικό, χωρίς ρυτίδες και χαλάρωση, με καλή χρωστική των ορατών βλεννογόνων. Τρίχωμα λείο, σκληρό, απόλυτα ίσιο, πυκνό, πολύ κοντό και λεπτό στο κεφάλι, τα αυτιά και τα κάτω μέρη του σώματος, λίγο μακρύτερο στις παρυφές του λαιμού, τα νώτα και την ουρά.
ΧΡΩΜΑ
Επιθυμητοί χρωματισμοί: Α) Μονόχρωμο (λευκό, υπόλευκο, υπόξανθο, καστανόξανθο) με ή χωρίς αποχρώσεις. Επιτρεπτές οι κηλίδες λευκού στο στήθος, τα άκρα των ποδιών και την ουρά. Β) Δίχρωμο (ραβδωτό, καστανό-πύρινο ) Γ) τρίχρωμο (ραβδωτό ή καστανό-πύρινο με λευκά σημάδια). Αποδεκτοί χρωματισμοί: A) Mαύρο B) Ασπρόμαυρο, άσπρο-καστανό & μαύρο-πύρινο Γ) Μαύρο-πύρινο με λευκά σημάδια.
ΜΕΓΕΘΟΣ
Ύψος ακρωμίων 52-60 εκ. για αρσενικά δείγματα, 50-58 για θηλυκά. Βάρος 15-30 κιλά, πάντα ανάλογο με το μέγεθος και σε καλή φυσική κατάσταση.
ΕΛΑΤΤΩΜΑΤΑ
Κάθε σαφής απόκλιση από τα παραπάνω επιθυμητά χαρακτηριστικά αποτελεί ελάττωμα, το οποίο επιφέρει υποβάθμιση ανάλογη με τον βαθμό της απόκλισης από το ιδεώδες και την σοβαρότητα του ελαττώματος. Σοβαρότερα ελαττώματα είναι όσα αφορούν την εργονομία, τη συμπεριφορά και την έκφραση της φυλετικής τυπικότητας.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ
Τα αρσενικά ζώα πρέπει να έχουν δύο εμφανώς φυσιολογικούς όρχεις πλήρως κατεβασμένους μέσα στο όσχεο.
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
Kείμενο: Μαρία Γκινάλα
(τακτικό μέλος Ο.Φ.Ε.Ι)
F.C.I
K.O.

Η οικόσιτη κατσίκα (επιστημονική ονομασία: Αιξ η κατοικίδιος, Capra aegagrus hircus) είναι υποείδος της εξημερωμένης κατσίκας και κατάγεται από την άγρια (μη εξημερωμένη) κατσίκα της Νοτιοδυτικής Ασίας και της Ανατολικής Ευρώπης. Πρόκειται για ζώο μηρυκαστικό, της οικογένειας των βοοειδών και της τάξης των αρτιοδάχτυλων. Μαζί με το πρόβατο θεωρείται από τα πρώτα ζώα που εξημερώθηκαν από τους ανθρώπους. Εκτρέφονται για το γάλα, το κρέας και για το τρίχωμά τους.Τον τελευταίο αιώνα έγιναν δημοφιλή ζώα και ως κατοικίδια Εχθροί της είναι τα σαρκοφάγα ζώα και τα αρπακτικά πουλιά. Η ευκολία στην απόκτηση και στη συντήρησή της, έκανε πολλούς να τη χαρακτηρίσουν «αγελάδα του φτωχού».


O γάιδαρος ή γάδαρος ή γαϊδούρι, και το θηλυκό, γαϊδάρα, ή γαδάρα ή γαϊδούρα και στη καθαρεύουσα όνος, είναι κατοικίδιο εξημερωμένο θηλαστικό ζώο που ανήκει στην τάξη περιττοδάκτυλα. Η επιστημονική του ονομασία είναι Equus asinus, είναι δηλαδή ένα είδος του γένους «άλογο» (Equus). Πρόκειται για ζώο που φημίζεται για την παροιμιώδη υπομονή του. Αποτελεί επίσης σύμβολο ταπεινότητας, κάτι που υποδηλώνεται και στην Καινή Διαθήκη, με την είσοδο του Χριστού στα Ιεροσόλυμα «επί πώλου όνου». Βέβαια ο κάτοχος όνου την εποχή εκείνη στη περιοχή δεν ήταν και ευκαταφρόνητος.
Από τη διασταύρωση αλόγου (συγκεκριμένα φοράδας) και γάϊδαρου προέρχεται το μουλάρι, ενώ από τη διασταύρωση αλόγου και θηλυκού γαϊδάρου προέρχεται ο γίννος.

Το γαϊδούρι (Όνος)
Ο όνος, ή κοινός γαϊδούρι, κατάγεται από την Αφρική. Οι αιγύπτιοι φαίνεται ότι το χρησιμοποιούσαν ως κατοικίδιο ζώο τουλάχιστον 3.000 χρόνια π.Χ. Από εκεί μεταδόθηκε η χρήση του στους κατοίκους της Μεσοποταμίας, τους Σουμέριους, από αυτούς στην Ιωνία της Μικρά Ασίας και τη Μινωική Κρήτη και από αυτήν στην Ελλάδα. Στην ομηρική εποχή ήταν ακόμα σπάνιος και χρησιμοποιήθηκε κυρίως για ημιονοπαραγωγή (μουλάρια). Από τους Έλληνες αργότερα τον παρέλαβαν οι Ρωμαίοι.
Όνος Φυλής Παραμεσόγειων χωρών
Στο Στεφάνι συναντάμε κυρίως την μικρόσωμη φυλή όνων των παραμεσόγειων χώρων. Ο όνος αυτός έχει ανάστημα γύρω στο 1 μ. Επικρατεί ο ορφνός χρωματισμός με αργυρόφαιο το περιρρίννιο, την κοιλιά και τη μασχάλη. Φέρουν έγχελυς, σταυροειδή ζώνη και πτυχές στα άκρα. Η φυλή αυτή είχε εξαπλωθεί στην Ελλάδα και αποτελούσε το βασικό κορμό της ελληνικής ονοτροφίας.
Παλιά υπήρχαν και οι όνοι της Κυπριακής Φυλής, μεγαλόσωμα ζώα με ανάστημα έως το 1,40 μ. και κύριο χρωματισμό ο μελανός με αργυροφαιο περιρρίνιο και κοιλιά. Ήταν ισχυρά ζώα με γερά άκρα και χρησιμοποιήθηκαν κυρίως για την ημιονοπαραγωγή.
Όνος φυλής Κύπρου του Δημήτρη Α. Μπαλάφα "Πουλή"
Το γαϊδουράκι σε σύγκριση με το άλογο έχει πολύ μεγάλη αντοχή στην κοπιώδη εργασία, στον καύσωνα, στις ασθένειες, στην πείνα και την δίψα. Είναι εξαιρετικά λιτοδίαιτος, πολύ υπομονετικός και μακροβιότερος του αλόγου. Παρά την ολιγαρκεία του ο όνος όσον αφορά τη διατροφή του, είναι απαιτητικός στο νερό, το οποίο πρέπει να είναι καθαρό, για να το πιει. Αρνείται συνήθως να πιει νερό και ακόμη μερικές φορές, όταν έχουν πιει από το ίδιο δοχείο άλλα ζώα ή ακόμη και όνοι.
Η φωνή του όνου (ογκανισμός) είναι τελείως διαφορετική από την φωνή του αλόγου.


Η τίγρης είναι από τα πιο επιβλητικά ζώα του πλανήτη. Είναι επίσης από τα πιο απειλούμενα.

Το 90% του παγκόσμιου πληθυσμού των τίγρεων χάθηκε στη διάρκεια του 20ου αιώνα. Ειδικότερα η τίγρης της Σουμάτρας δεν ξεπερνά σήμερα τα 400 με 500 άτομα, ενώ κάθε χρόνο θανατώνονται τουλάχιστον πενήντα τίγρεις για το εμπόριο της γούνας τους. Σύμφωνα με έκθεση του WWF στο διάστημα 1998-2002 πέθαναν σε παγίδες 253 τίγρεις, ενώ ο βιότοπός τους μειώθηκε από 130.000 σε 42.000km².

Με βάση ένα πολυετές σχέδιο δράσης (2002-2010), η οργάνωση δίνει ένα σκληρό αγώνα για να εξασφαλιστεί η επιβίωση του είδους, αλλά και να διατηρηθούν οι τοπικοί πληθυσμοί, που εξαρτώνται από τους βιότοπους της τίγρης. Σε συνεργασία με άλλες περιβαλλοντικές οργανώσεις, και ύστερα από άσκηση πίεσης στην κυβέρνηση της Σουμάτρας, το WWF πέτυχε να ανακηρυχθεί η περιοχή Tesso Nilo - ένας από τους σημαντικότερους βιότοπους της τίγρης - σε εθνικό πάρκο.

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
«Ο πληθυσμός της τίγρης είναι πια τόσο μικρός, που οι ελπίδες για βιωσιμότητα του είδους είναι ελάχιστες», κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου οι επιστήμονες του WWF. «Εάν οι αρχές δεν λάβουν μέτρα εγκαίρως για να σταματήσει η ραγδαία αποψίλλωση των δασών και η ανεξέλεγκτη λαθροθηρία, είναι βέβαιο ότι η τίγρης της Σουμάτρας, πολύ γρήγορα θα έχει την ίδια τύχη με τις συγγενείς της στη γειτονική Ιάβα και το Μπαλί, που εξαφανίστηκαν με τη δύση του εικοστού αιώνα».
Η Τίγρη (αρσενικό: ο τίγρης) είναι Σαρκοφάγο θηλαστικό, της οικογένειας των αιλουριδών. Το επιστημονικό όνομά της είναι Panthera tigris και είναι ένα από τα πιο μεγάλα σαρκοφάγα. Είναι διαδεδομένο σε πολλές περιοχές, από τη Σουμάτρα και την Ιάβα μέχρι την Περσία, σε ζώνες που παρουσιάζουν πυκνή βλάστηση και σε υψόμετρο μέχρι 2000 μέτρα. Το τρίχωμά της έχει άσπρο χρώμα στην κοιλιά, ανοιχτό κιτρινοκόκκινο στο υπόλοιπο σώμα και είναι διακοσμημένο με χαρακτηριστικές μαύρες λωρίδες. Στα υγρά και θερμά κλίματα το τρίχωμά της είναι πιο αραιό και απαλό από ότι είναι σε ψυχρότερα κλίματα. Σε περιοχές που τα χιόνια διατηρούνται για μεγάλο χρονικό διάστημα, το τρίχωμά της παίρνει γκριζόλευκο χρώμα. Στα δάση της Μαλαισίας υπάρχουν μαύρες τίγρεις. Τα αρσενικά είναι πιο μεγαλόσωμα από τα θηλυκά και το μήκος του σώματός τους φτάνει τα δυόμισι μέτρα. Η ουρά, που έχει κι αυτή μαύρες λωρίδες, έχει μήκος 1,30 μ. Το ύψος του ακρωμίου κυμαίνεται από ενενήντα εκατοστά μέχρι ένα μέτρο και το μέγιστο βάρος από 280 μέχρι 300 κιλά. Θεωρείται είδος υπό εξαφάνιση, ενώ οι κύριες του απειλές είναι η υποβάθμιση του φυσικού του περιβάλλοντος και η λαθροθηρία.

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ
Επιστημονικό όνομα: Panthera tigris sumatrae
Κοινό όνομα: Τίγρης της Σουμάτρας
Βάρος: 100 – 140 κιλά (θηλυκά 75-110 κιλά)
Ύψος: 0,60 μ.
Μάκρος: 2,50 μ.
Χρώμα: Πορτοκαλί με μαύρες ραβδώσεις
Βιότοπος, εξάπλωση: Ινδονησία (Σουμάτρα)
Πληθυσμός: Περίπου 400-500 άτομα
Κύριες απειλές: Συρρίκνωση του βιότοπου, παράνομο κυνήγι









Το λιοντάρι (Panthera leo) είναι σαρκοφάγο θηλαστικό της οικογένειας των αιλουριδών. Το αρσενικό λιοντάρι εύκολα αναγνωρίζεται από την χαίτη του και μπορεί να ζυγίζει μέχρι και 250 κιλά (550 λίβρες). Τα θηλυκά είναι πολύ μικρότερα, ζυγίζουν μέχρι και 136 κιλά (300 λίβρες). Στις άγριες περιοχές τα λιοντάρια ζουν για περίπου 10-14 χρόνια, ενώ στην αιχμαλωσία μπορούν να ζήσουν περισσότερα από 20. Τα λιοντάρια είναι αρπακτικά σαρκοφάγα που ζουν σε οικογενειακές ομάδες. Η οικογένεια αποτελείται από διάφορα ενήλικα θηλυκά, νεογνά και των δύο φύλων, και ένα ή περισσότερα ανεξάρτητα αρσενικά που ζευγαρώνουν με τα ενήλικα θηλυκά. Παλιά υπήρχε η αντίληψη ότι τα θηλυκά έκαναν το μεγαλύτερο μέρος του κυνηγιού στην ομάδα, ωστόσο σήμερα είναι γνωστό ότι τα αρσενικά συμβάλλουν πολύ περισσότερο στο κυνήγι. Τόσο τα αρσενικά όσο και τα θηλυκά αμύνονται ενάντια σε εξωτερικούς εισβολείς. Τα αρσενικά αποβάλλονται από την υπερηφάνεια ή φεύγουν από μόνα τους όταν φθάσουν στην ωριμότητα. Όταν ή εάν ένας αρσενικός συνασπισμός παίρνει μια ομάδα και αντικαθιστά τον προηγούμενο συνασπισμό, οι κατακτητές συχνά σκοτώνουν οποιαδήποτε νεογνά στα οποία δεν ήταν πατέρες.


ΑΡΚΤΙΚΗ ΑΛΕΠΟΥ

ΚΟΚΚΙΝΗ ΑΛΕΠΟΥ




Βασίλειο: Ζώα (Animalia)
Συνομοταξία: Χορδωτά (Chordata)
Ομοταξία: Θηλαστικά (Mammalia)


Τάξη: Σαρκοφάγα (Carnivora)
Οικογένεια: Κυνοειδή (Canidae)
Υποοικογένεια:
Γένος: Vulpes
Είδος: Vulpes vulpes
Επιστημονική Ονομασία
Vulpes vulpes

Η αλεπού (Vulpes vulpes) είναι θηλαστικό της οικογένειας Κυνίδες. Το πιο γνωστό είδος είναι η κόκκινη αλεπού. Το τρίχωμά της είναι κοκκινωπό με λευκά το κάτω μέρος των ποδιών κα το άκρο της ουράς της. Εξωτερικά μοιάζει λίγο με τον σκύλο, αλλά η ουρά της είναι πολύ πιο φουντωτή και το τρίχωμά της πιο πυκνό. Φτάνει σε μήκος τα 90εκ. και ζυγίζει 7-10 κιλά. Τα πόδια της είναι κοντά και λεπτά, και έτσι η ουρά της της χρησιμεύει και σαν μέσο ισσοροπίας.

Κυκλοφορεί περισσότερο την νύχτα για να βρεί την τροφή της, η οποία μπορεί να είναι κουνέλια, ποντίκια, ακόμα και καρποί ή άλλες φυτικές τροφές. Πολλές φορές καταστρέφει τα κονικλοτροφεία και τα κοτέτσια των ανθρώπων. Όταν έρχεται ο καιρός της αναπαραγωγής, το θηλυκό σκάβει μια φωλιά με δαιδαλώδεις διαδρόμους μέσα σε μια περιοχή η οποία ανήκει σ' ένα συγκεκριμένο αρσενικό. Μετά από 50 ημέρες, γεννιούνται μικρά τα οποία για τις πρώτες 2 εβδομάδες είναι τυφλά. Η μητέρα τους τους φέρνει τροφή καθημερινά, και κάθε φορά που γυρίζει στην φωλιά της ακολουθεί διαφορετικό δρόμο.

Η κόκκινη αλεπού ζει στην Ευρώπη και στην Ασία. Υπάρχουν όμως άλλα είδη αλεπούδων, όπως η αρκτική αλεπού (Alopex Lagopus), που ζει στις πολικές περιοχές.

Η αρκτική αλεπού είναι το είδος που ζει στους πόλους του βόρειου ημισφαιρίου. Στο μέγεθος είναι λίγο μικρότερη από την αλεπού των εύκρατων περιοχών. Το χειμώνα δεν πέφτει σε χειμερία νάρκη όπως άλλα ζώα. Τρέφεται με σάπιο κρέας φάλαινας ή τα αποφάγια από τα θύματα των πολικών αρκούδων. Είναι περιζήτητη για το δέρμα της που το χειμώνα είναι άσπρο και το καλοκαίρι γίνεται γκρίζο.

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια



Phalacrocorax carbo


Ο Κορμοράνος (Phalacrocorax carbo) είναι ένα διαδεδομένο θαλασσοπούλι. Συναντάται σε πολλά μέρη στην Ευρώπη, Ασία και Αφρική και στην Ανατολική Ακτή της Βόρειας Αμερικής.Είναι μεγάλο μαύρο πουλί, που το μήκος του κυμαίνεται στα 77-94 εκατοστά και με άνοιγμα φτερών που μπορεί να φτάσει τα 121-149 εκατοστά. Έχει μακριά ουρά και λευκό πηγούνι, ενώ τα ενήλικα άτομα την περίοδο της αναπαραγωγής αποκτούν λευκές κηλίδες στους μηρούς και λευκό φτέρωμα στο κεφάλι. Χαρακτηριστικό του κορμοράνου είναι ο κίτρινος λαιμός του που διακρίνεται εύκολα. Τα νεαρά άτομα είναι γενικότερα πιο ανοιχτόχρωμα.Ζει συνήθως κοντά στη θάλασσα, σε λιμνοθάλασσες, λίμνες και ποτάμια. Το χειμώνα αποδημεί προς το Νότο κατά μήκος των ακτών.Στην Ελλάδα μπορούμε να τον συναντήσουμε το Χειμώνα καθώς έρχεται από την Βόρεια και Ανατολική Ευρώπη στην Ελλάδα, κυρίως στο Θερμαϊκό και Σαρωνικό κόλπο αλλά και σε ορισμένες λίμνες, όπως τη Μικρή Πρέσπα και την Κερκίνη. Συναντάται επίσης και στο Δέλτα του Αξιού. Συχνά τον βλέπουμε να κάθεται σε στήλους και βράχια κοντά στη θάλασσα ή σε λίμνες και ποτάμια με ανοιχτές τις φτερούγες για να τις στεγνώσει. Φωλιάζει σε δέντρα και βράχια κοντά σε υγρότοπους, φτιάχνοντας τη φωλιά του από φύκια, αλλά μερικές φορές και στην ενδοχώρα. Γεννάει την άνοιξη 3-4 αβγά τα οποία κλωσσάνε και οι δύο γονείς επί 28 -31 μέρες.
πηγη βικιπαιδεια




Η γάτα (Felis catus) ανήκει στην οικογένεια των Αιλουριδών και είναι το πιο κοινά διαδεδομένο κατοικίδιο ζώο. Σχετίζεται με τον άνθρωπο εδώ και τουλάχιστον 9.500 χρόνια.Αυτό πιστοποιείται από σχετική αρχαιολογική ανακάλυψη που έγινε στη Λεμεσό της Κύπρου και ανακοινώθηκε το 2004.
Δεινός θηρευτής, η γάτα κυνηγά πάνω από 1000 είδη ζώων για τροφή. Μπορεί να εκπαιδευτεί με σκοπό την υπακοή σε απλές διαταγές. Οι γάτες επίσης έχει βρεθεί ότι μαθαίνουν να χειρίζονται απλούς μηχανισμούς, όπως πόμολα πόρτας. Τα ζώα χρησιμοποιούν μια ποικιλία φωνών και ένα είδος γλώσσας του σώματος, με σκοπό την επικοινωνία μεταξύ τους. Τα νιαουρίσματα, γουργουρίσματα και μουγκρίσματα είναι από τους πιο γνωστούς τρόπους επικοινωνίας.Οι γάτες είναι ένα από τα δημοφιλέστερα κατοικίδια στον κόσμο, καθώς 600 εκατομμύρια είναι αυτές που ζουν σε σπίτια σε όλη τη Γη. Επίσης, εκτρέφονται και εγγράφονται ως κατοικίδια. Το χόμπι αυτό ονομάζεται "cat fancy". Το 1906 ιδρύθηκε η Διεθνής Ένωση Φίλων της Γάτας (Cat Fancier's Association, αρκτικόλεξο CFA)
Στην Κίνα, οι γάτες εκτρέφονται για το εμπόριο της γούνας τους. Το γεγονός ότι στοιβάζονται σε κλουβιά και θανατώνονται έχει προκαλέσει αντιδράσεις από φιλοζωικές κυρίως οργανώσεις παγκοσμίως .
Μέχρι πρόσφατα, πιστευόταν ότι η γάτα εξημερώθηκε στην αρχαία Αίγυπτο, όπου θεωρούνταν ιερό ζώο. Ωστόσο, τα αποτελέσματα έρευνας του 2007 έδειξαν ότι η καταγωγή όλων των κατοικιδίων γατών πιθανόν ανάγεται σε πέντε αφρικανικές αγριόγατες (Felis silvestris lybica) που έζησαν στην Εγγύς Ανατολή γύρω στο 8.000 π.Χ.

πηγη Βικιπαίδεια






Νόμος 1197 (1981) : <<όποιος σκοτώνει, κακοποιεί ή απειλεί ζώα που προστατεύονται από την ισχύουσα νομοθεσία ή τα εγκαταλείπει τιμωρείται σύμφωνα με το Άρθρο 8 του ποινικού κώδικα>>.

Νόμος 3617 (1992) : <<Κανείς δε μπορεί να υποβάλλει οποιοδήποτε ζώο, σε αναίτιο πόνο, αγωνία ή στρες. Κανείς δεν επιτρέπεται να εγκαταλείπει το κατοικίδιο του>>.

Η εφαρμογή αυτού του νόμου έχει ανατεθεί στο Υπουργείο Εσωτερικών (Δήμοι, Κοινότητες) και στο Υπουργείο Δημοσίας Τάξεως (Αστυνομία). Μπορείτε λοιπόν να αναφέρετε το περιστατικό στον Δήμο και στην Αστυνομία της περιοχής. Δεν είστε υποχρεωμένοι να ξέρετε ποιος δηλητηρίασε τα ζώα. Κάντε μήνυση κατ’ αγνώστων. Τοξικολογική εξέταση μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν αποδεικτικό στοιχείο. Να επιμένετε επίσης να καταγραφή το γεγονός στο βιβλίο συμβάντων.

Επίσης θα πρέπει να αναφέρετε το γεγονός στον κτηνίατρο και στο φιλοζωικό σωματείο της περιοχής και εάν μπορείτε να έχετε φωτογραφίες του περιστατικού.

Εάν ξέρετε ποιος δηλητηρίασε τα ζώα μπορείτε να κινηθείτε δικαστικά. Οι αποδείξεις που χρειάζεστε είναι :

  1. Ένας μάρτυρας
  2. Όνομα και διεύθυνση του ατόμου που δηλητηρίασε τα ζώα
  3. Τοξικολογική εξέταση – αναφορά του αιτίου του θανάτου, από το Τοξικολογικό Εργαστήριο του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Εάν ζείτε εκτός Αθηνών ρωτείστε την Αστυνομία για το κοντινότερο νόμιμο Τοξικολογικό Εργαστήριο. Εάν έχουν χρησιμοποιηθεί τριμμένα γυαλιά, δείγμα από το στομάχι του ζώου μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τοξικολογική εξέταση.

  1. ΠΩΣ ΝΑ ΑΠΟΦΥΓΕΤΕ ΤΟ ΔΗΛΗΤΗΡΙΑΣΜΟ ΤΩΝ ΖΩΩΝ :

Στειρώστε τα αδέσποτα της γειτονιάς σας, ώστε να μην γεννηθούν νέα θύματα.

  1. Μην προσπερνάτε όσα κουταβάκια ή γατάκια συναντάτε στο δρόμο, δε θα επιβιώσουν, προσπαθήστε να βρείτε σπίτια γι’ αυτά. Μία φωτογραφία, ένα κειμενάκι που περιέχει μία μικρή περιγραφή του ζώου συν το τηλέφωνό σας και η αποστολή τους σε εφημερίδες και περιοδικά που δημοσιεύουν δωρεάν αγγελίες μπορεί να είναι αρκετά για να τους σώσουν τη ζωή !
  2. Στειρώστε το δικό σας ζώο για να αποτρέψετε την γέννηση ανεπιθύμητων σε εσάς ζώων. Πολλά εγκαταλελειμμένα ζώα προέρχονται από σπίτια. Ποιος τα εγκαταλείπει? Όχι βέβαια η μητέρα τους..!
  3. Προστατέψτε το δικό σας ζώο. Πολλά ζώα δηλητηριάστηκαν μέσα στο ίδιο τους το σπίτι ή σε μία βόλτα.
  4. Μην εγκαταλείπετε το κατοικίδιο σας. Ο νόμος το απαγορεύει, δε θα επιβιώσει στο δρόμο, πιθανότατα θα πεθάνει δηλητηριασμένο.
  1. ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΚΙΝΗΘΕΙΤΕ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΚΑΠΟΙΟΥ ΠΟΥ ΕΙΔΑΤΕ ΝΑ ΤΟΠΟΘΕΤΕΙ ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ :

Βρείτε κάποιον μάρτυρα. Μαζέψτε το δηλητήριο και στείλτε το για τοξικολογική ανάλυση. Αναφέρετε το περιστατικό στην Αστυνομία μέσα σε 24 ώρες, εάν μπορείτε δώστε το όνομα και τη διεύθυνση του ατόμου που είδατε. Αυτή η περίπτωση μπορεί να εκδικασθεί με Αυτόφωρη διαδικασία μέσα σε 48 ώρες (Αυτόφωρο).

  1. ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ ΝΑ ΚΙΝΗΘΕΙΤΕ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΟΠΟΙΟΥΔΗΠΟΤΕ ΑΠΕΙΛΕΙ ΝΑ ΔΗΛΗΤΗΡΙΑΣΕΙ ΖΩΑ :

Αναφέρετε το γεγονός στην Αστυνομία.
Θα βοηθούσε εάν είχατε μάρτυρα (όχι συγγενικό σας πρόσωπο). Δώστε το όνομα και την διεύθυνση του ατόμου που απειλεί (εάν το ξέρετε) και ζητείστε από την Αστυνομία να επισκεφθεί το άτομο αυτό σαν προειδοποίηση. Εάν η απειλή εκτοξεύθηκε εναντίον αδέσποτου ζώου, ειδοποιήστε το Φιλοζωικό Σωματείο της περιοχής και πηγαίνετε μαζί με ένα μέλος του στην Αστυνομία, όπου θα πείτε ότι τα ζώα προστατεύονται, στειρώνονται και εμβολιάζονται και δεν αποτελούν απειλή για τη γειτονιά. Να επιμείνετε να καταγραφεί το γεγονός. Αναφέρετε την απειλή και στον τοπικό Δήμο. Το γεγονός ότι έχει καταγραφή η απειλή του το πιο πιθανό είναι να τον σταματήσει. Εάν όχι τότε στο πρώτο κρούσμα μπορείτε να αξιοποιήσετε την αναφορά σας αυτή στην Αστυνομία και να τον κάνετε να ‘’πληρώσει’’ για τις πράξεις του.

  1. ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΘΕΙΤΕ ! :

Έχετε μαζί σας κουτί πρώτων βοηθειών με εμφιαλωμένο νερό, αλάτι, ατροπίνες και σύριγγες και αυτό το φυλλάδιο. Βάλτε αυτά τα πράγματα σε μία πλαστική σακούλα στο αυτοκίνητό σας ή στη τσάντα σας. Ρωτείστε το κτηνίατρο σας πώς να δώσετε τις πρώτες βοήθειες και σε τι ποσότητες. Μπορεί να σώσει τη ζωή του ζώου σας !

Διδάξτε στα παιδιά σας ότι η δηλητηρίαση είναι τρομερό έγκλημα !

Ας προσπαθήσουμε όλοι να αποτρέψουμε τους ανθρώπους να δολοφονούν να τα ζώα !


ΔΗΛΗΤΗΡΙΑ VS ΑΝΤΙΔΟΤΑ
Ιατρικές & Νομικές Ενέργειες Ξέρετε τι πρέπει να κάνετε σε περίπτωση δηλητηρίασης ενός ζώου?
Ξέρετε να ξεχωρίζετε τα δηλητήρια?
Τι κάνουμε νομικά όταν δούμε δηλητηριασμένο ζώο?
Διαβάστε ιατρικές και νομικές συμβουλές για να είστε πάντα ενήμεροι και έτοιμοι..ΤΙ ΔΗΛΗΤΗΡΙΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ ΣΥΧΝΟΤΕΡΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ :

Εντομοκτόνα, Βαρφαρίνη (ποντικοφάρμακο) και τριμμένα γυαλιά αναμεμειγμένα με γευστικότατο φαγητό κονσέρβα, λουκάνικα, ωμό κρέας. Τα τριμμένα γυαλιά συνήθως δίνονται μέσα σε κιμά. Τα δηλητήρια αυτά προκαλούν αφάνταστο πόνο στα ζώα. Για τα 2 πρώτα υπάρχουν αντίδοτα. Για τα τριμμένα γυαλιά όχι. Η στρυχνίνη δε περιλαμβάνεται διότι δε πωλείται (νόμιμα…) στην Ελλάδα.

  1. ΠΩΣ ΘΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΤΕ ΕΑΝ ΕΝΑ ΖΩΟ ΕΙΝΑΙ ΔΗΛΗΤΗΡΙΑΣΜΕΝΟ. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ :

Οργανοφωσφορικά δηλητήρια (εντομοκτόνα σε υγρό ή σκόνη) : σιελόρροια, έντονη δακρύρροια, μύσις (σμίκρυνση) της κόρης του οφθαλμού, μυϊκά τινάγματα, ασθματική αναπνοή, τρέμουλο, σπασμοί, κώμα.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ : Πηγαίνετε το ζώο σε κτηνίατρο το γρηγορότερο. Εν τούτοις για να δώσετε τη δυνατότητα στο ζώο να επιβιώσει θα πρέπει να μάθετε να δίνετε τις πρώτες βοήθειες.

Α) Προκαλέστε εμετό : Δώστε αλάτι ή σόδα φαγητού διαλυμένο σε χλιαρό νερό (30 – 60 cc διαλύματος). Μετά τον εμετό, ταμπλέτες ενεργού άνθρακα καθυστερούν την απορρόφηση του δηλητηρίου, αλλά αυτή τι στιγμή τις βρίσκουμε λίγο δύσκολα στην Ελλάδα.

ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ : Εάν το ζώο δείχνει σημάδια νευρικότητας όπως τρέμουλο, ζάλη, κατάρρευση, μη προσπαθήσετε να δώσετε εμετικό, μπορεί να προκληθεί πνευμονία εξ εισροφήσεως. Συνεχίστε με το επόμενο στάδιο.

Β) Κάνετε ένεση ατροπίνης (1 φιαλίδιο σε γάτα ή μικρόσωμο ζώο, 2 ή 3 φιαλίδια σε μεγαλόσωμο ζώο). Η ενδοφλέβια χορήγηση έχει τη γρηγορότερη απορρόφηση, η ενδομυϊκή απορροφάται πιο αργά και η υποδόρια ακόμα αργότερα.

Βαρφαρίνη (ποντικοφάρμακο) : Μερικές φορές δεν υπάρχουν συμπτώματα για 2 – 3 μέρες. Κατόπιν εμφανίζονται στο σώμα ή τα ούλα κηλίδες κόκκινες, μοβ ή σκούρες μπλε, σημάδι εσωτερικής αιμορραγίας. Τα ούλα θα είναι πολύ αναιμικά. Η Βαρφαρίνη καταστρέφει το μηχανισμό πήξεως του αίματος και έτσι το ζώο μπορεί να αιμορραγεί από τη μύτη, το στόμα, το πέος, το πρωκτό, όπως και εσωτερικά.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ : Κονάκιον (Βιταμίνη Κ) για να βοηθηθεί η πήξη του αίματος, σε ενέσιμο διάλυμα, δόσης 5 – 20 mg, ανάλογα το μέγεθος και βάρος του ζώου.

Τριμμένα Γυαλιά : Η πιο θανατηφόρα μέθοδος, χωρίς αντίδοτο. Όμως το ζώο πρέπει να μεταφερθεί σε κτηνίατρο το γρηγορότερο για να γίνει προσπάθεια διάσωσης.

ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ : Όταν ένα ζώο έχει δηλητηριαστεί από εντομοκτόνα ή τριμμένα γυαλιά είναι πολύ ευαίσθητο στο φως και τον θόρυβο, προστατέψτε το. Κάτι τέτοιο δεν ισχύει για την Βαρφαρίνη (ποντικοφάρμακο). Επειδή όμως συνήθως δε γνωρίζουμε για τι δηλητήριο πρόκειται το καλύτερο είναι κατά τη μεταφορά σε κτηνίατρο να έχετε το ζώο σκεπασμένο, ήσυχο και άνετο.


ΖΩΑ ΥΠΟ ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ:ΛΥΚΟΣ
Βασίλειο:Ζώα (Animalia)

Φύλο:Χορδωτά (Chordata)
Κλάση:Θηλαστικά (Mammalia)
Τάξη:Σαρκοφάγα (Carnivora)
Οικογένεια:Κυνοειδή (Cani dae)
Γένος:Canis
Είδος:Canis lupus
Ο λύκος αποτελεί το μεγαλύτερο εκπρόσωπο της οικογένειας των κυνοειδών, η οποία με τη σειρά της ανήκει στη τάξη των σαρκοφάγων. Ο πρώτος πρόγονος του λύκου εμφανίστηκε πριν από 54 εκατ. χρόνια στη Β. Αμερική ενώ πήρε τη σημερινή του μορφή πριν 1,5 εκατομμύριο χρόνια.Ο λύκος (Canis lupus) υπήρξε το θηλαστικό με τη μεγαλύτερη γεωγραφική εξάπλωση στον πλανήτη μας. Στις μέρες μας υπάρχουν δύο είδη λύκων, o γκρίζος λύκος (Canis lupus) και ο κόκκινος λύκος (Canis rufus). Ο κόκκινος ζει μόνο στις νοτιοανατολικές ακτές των ΗΠΑ και στο Μεξικό, ενώ ο γκρίζος έχει εξάπλωση σε όλο σχεδόν τον πλανήτη. Προτιμά τα μεγάλα πυκνά δάση. Μερικές φορές όμως πηγαίνει και σε πεδινές περιοχές που γειτονεύουν με δάση. Στη χώρα μας εμφανίζεται το είδος του γκρίζου λύκου με καφέ τρίχωμα και γκρίζα ράχη στις ορεινές περιοχές της Κεντρικής και Βόρειας Ελλάδας.



Σωματικά χαρακτηριστικά

Η διάρκεια ζωής του φτάνει τα 16χρόνια. Το βάρος του ενήλικου ατόμου φτάνει ως 60 κιλά, το μήκος του φθάνει το 1 με 1,5 μέτρο και το ύψος του τα 90 εκατοστά. Η κατασκευή του λύκου, ψηλά πόδια, φαρδύ πέλμα του επιτρέπουν να περπατά με άνεση στο χιόνι. Καθημερινά διανύει μεγάλες αποστάσεις για να βρει την τροφή του και μπορεί να αναπτύξει ταχύτητα 40-50 χιλιομέτρων. Το χρώμα του διαφέρει από εποχή σε εποχή. Το χειμώνα είναι γκρίζος στο πάνω μέρος και το καλοκαίρι κιτρινογκριζωπός. Επίσης έχει φουντωτή μακριά ουρά.Ο λύκος έχει εξελιχθεί ώστε να τρέφεται κυρίως με σάρκες. Το κρανίο του είναι μεγάλο σε σχέση με το σώμα του. Το ζώο διαθέτει συνολικά 42 δόντια με χαρακτηριστικούς τους μεγάλους κυνόδοντες. Το δάγκωμά του έχει απίστευτη δύναμη. Τα πέλματά του είναι στραμμένα προς τα έξω για να μπορεί να έχει καλύτερη ισορροπία και να βαδίζει στο χιόνι. Η όσφρηση είναι η ισχυρότερη αίσθηση του λύκου, καθώς μπορεί να εντοπίσει το θήραμά του σε απόσταση 3χμ. μόνο από τη μυρωδιά.

Διατροφή

Ο λύκος είναι ζώο σαρκοφάγο και τρέφεται κυρίως με άγρια φυτοφάγα (ελάφι, ζαρκάδι, αγριογούρουνο, αγριόγιδο), διάφορα μικρά θηλαστικά, τρωκτικά και κτηνοτροφικά ζώα (πρόβατα, γίδια). Τρώει όμως και φρούτα όπως σταφύλια, μούρα και σύκα. Δεν έχει μόνιμη κατοικία και κινείται διαρκώς σε αναζήτηση περιοχών που του εξασφαλίζουν τροφή. Κυνηγά συνήθως τη νύχτα, ενώ την ημέρα κρύβεται σε υπόγειες στοές ή κοιλότητες βράχων.

Στις μεσογειακές χώρες (συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας) ο λύκος λόγω έλλειψης άγριων ζώων αναγκάζεται να επιτεθεί και σε κοπάδια από γιδοπρόβατα και σπανιότερα σε βοοειδή. Σε περίπτωση που το κοπάδι δεν μπορεί να γλιτώσει τότε οι λύκοι σκοτώνουν μεγάλο αριθμό αιγοπροβάτων. Αυτή η αντίδραση θεωρείται φυσιολογική δεδομένου ότι τα ζώα προσπαθούν να εξασφαλίσουν τροφή για μελλοντική κατανάλωση.

Κοινωνική οργάνωση - Αγέλη

Κοινό χαρακτηριστικό όλων των πληθυσμών του λύκου είναι η κοινωνική οργάνωση σε μικρές ή μεγάλες ομάδες (τις αγέλες). Οι αγέλες που σχηματίζουν οι λύκοι στην Ελλάδα περιλαμβάνουν συνήθως 6 με 7 μέλη και σχεδόν ποτέ δεν υπερβαίνουν τα 13-15 άτομα. Αντίθετα στην Αλάσκα έχουν καταγραφεί και αγέλες 30 ατόμων.



Τα μέλη κάθε αγέλης επικοινωνούν μεταξύ τους με ήχους και σήματα. Σε κάθε αγέλη υπάρχει ένα κυρίαρχο αρσενικό που μαζί με ένα θηλυκό, αποτελούν το κυρίαρχο ζευγάρι της αγέλης. Το ζευγάρι μένει ενωμένο για όλη τη διάκεια της ζωής τους εκτός αν κάποιο άλλο αρσενικό νικήσει το κυρίαρχο και πάρει τη θέση του ή κάποιο μέλος του ζευγαριού πεθάνει. Το κυρίαρχο αρσενικό είναι ο αρχηγός στο κυνήγι. Είναι ακόμη υπεύθυνος για τον καθορισμό των ορίων της περιοχής, όπου κινείται η αγέλη, τα οποία δεν πρέπει να παραβιάζονται από άλλη.


Αναπαραγωγή

Οι λύκοι ζευγαρώνουν νωρίς την άνοιξη (Φεβρουάριο ως Απρίλιο). Μετά από εγκυμοσύνη 2 μηνών η λύκαινα γεννάει 3-7 μικρά. Το πρώτο διάστημα όσο τα μικρά θηλάζουν, η λύκαινα δεν τα εγκαταλείπει καθόλου και συντηρείται από το αρσενικό. Σε δύο μήνες περίπου τα μικρά είναι σε θέση να φάνε κρέας.



Την ανατροφή των μικρών αναλαμβάνουν εκτός από τους γονείς και η υπόλοιπη αγέλη φέρνοντας τροφή και παρέχοντάς τους προστασία. Τα μικρά μένουν με τους γονείς τους για ένα χρόνο τουλάχιστο. Ο ερχομός του χειμώνα βρίσκει τα μικρά αρκετά ώριμα να ακολουθήσουν τις μετακινήσεις της αγέλης και να μάθουν τα μυστικά του κυνηγιού και της επιβίωσης. Στην ηλικία των 22 μηνών ολοκληρώνεται η ενηλικίωσή τους και εγκαταλείπουν σταδιακά την περιοχή που γεννήθηκαν, αναζητώντας τη δική τους επικράτεια.

Καταγωγή

Ο Λύκος (Canis lupus) είναι θηλαστικό της τάξης των Σαρκοφάγων. Στην οικογένεια των Κυνοειδών ανήκουν επίσης ο το τσακάλι, η αλεπού και ο σκύλος. Έχει κοινή καταγωγή με τον σκύλο (Canis lupus familiaris) και θεωρείται πρόγονος όλων των ειδών σκύλων που υπάρχουν σήμερα.

Κίνδυνοι - Απειλές

Σύμφωνα με την ελληνική νομοθεσία και το Δασικό Κώδικα, από το 1969 απαγορεύεται η σύλληψη και η κατοχή του λύκου από ιδιώτη. Ο σημαντικότερος παράγοντας που επιδρά αρνητικά στην επιβίωση του λύκου είναι οι ανθρωπογενείςδραστηριότητες:


1. Η ανθρώπινη παρουσία ακόμα και στις πιο απομακρυσμένες περιοχές, στέρησε από το λύκο τους φυσικούς του χώρους. Πολλά τεχνικά έργα, η διάνοιξη δασικών δρόμων, τα τουριστικά θέρετρα δεν έλαβαν υπόψη τους και την παρουσία του λύκου.

2. Η επέκταση των βοσκοτόπων εις βάρος των δασικών εκτάσεων, οδήγησε στην υποβάθμιση των βιοτόπων του λύκου και στη μείωση της τροφής του (ελάφι, ζαρκάδι, αγριογούρουνο). Το παράνομοκυνήγι και η λαθροθηρία εξαφάνισε σε κάποιες περιοχές τα θηράματα των λύκων και έτσι κάποιες αγέλες αναγκάζονται να αναζητήσουν τη τροφή τους σε σκουπιδότοπους.

3. Η παράνομη θανάτωση λύκων από ορισμένους κτηνοτρόφους για την προστασία των κοπαδιών τους αποτελεί το σημαντικότερο κίνδυνο για την επιβίωση του είδους.

4. Παρατηρείται το φαινόμενο της παράνομης κατοχής λύκων από ιδιώτες, με τη δικαιολογία ότι χρειάζονται έναν "άγριο και δυνατό φύλακα".


Στην Ελλάδα από το 1993 ο λύκος συμπεριλήφθηκε στη λίστα των προστατευόμενων ειδών και απαγορεύτηκε η χρήση δηλητηρίων για την εξόντωσή του. Την τελευταία δεκαετία ο πληθυσμός του λύκου στη χώρα μας έχει σταθεροποιηθεί, αλλά ο κίνδυνος εξαφάνισής του υπάρχει ακόμη.


ΑΡΚΤΟΥΡΟΣ

Ο Αρκτούρος είναι ένας σύλλογος που δραστηριοποιείται από το 1998 για τη διατήρηση των πληθυσμών του λύκου σε όλη την Ελλάδα καθώς και για τη βελτίωση της σχέσης λύκου και ανθρώπου.


Δράσεις:

- Κάνουν συγκέντρωση των στοιχείων για την κατανομή και τον πληθυσμό του λύκου στην Ελλάδα.

- Παίρνουν προληπτικά μέτρα για την προστασία των κτηνοτρόφων. Δίνουν ποιμενικούς σκύλους (τσοπανόσκυλα) στους κτηνοτρόφους για τη φύλαξη των κοπαδιών και σε περίπτωση που θα έχουν απώλειες ζώων από επίθεση λύκων τους αποζημιώνουν.

- Επίσης ενημερώνει και ευαισθητοποιεί τους κατοίκους των ορεινών περιοχών για την ανάγκη της προστασίας του λύκου.

- Έχει δημιουργήσει το καταφύγιο του λύκου στην Αγραπιδιά της Φλώρινας για τη φιλοξενία λύκων που προέρχονται από αιχμαλωσία. Ακόμη, στον Αετό Φλώρινας υπάρχει ο Σταθμός του Περιβαλλοντικού Κέντρου όπου οι λύκοι δέχονται κτηνιατρική περίθαλψη πριν πάνε στο καταφύγιο. Το καταφύγιο είναι μια ειδικά περιφραγμένη ημιορεινή δασική έκταση περίπου 70 στρεμμάτων, στην οποία θα ζήσουν οι λύκοι αυτοί το υπόλοιπο της ζωής τους. Έχοντας εξοικειωθεί απόλυτα με τη ανθρώπινη παρουσία, μακριά από το φυσικό τρόπο επιβίωσης μιας αγέλης στην φύση, οι λύκοι αυτοί δεν μπορούν να επιβιώσουν μόνοι τους.

Η θαλάσσια χελώνα καρέτα (Caretta caretta) εμφανίστηκε στη γη πριν από δεκάδες εκατομμύρια χρόνια και αποτελεί μια από τις πιο επιτυχημένες μορφές ζωής στην ιστορία του πλανήτη μας. Είναι το μόνο είδος θαλάσσιας χελώνας που αναπαράγεται στην Ελλάδα, όπου βρίσκονται οι πιο σημαντικοί βιότοποί της στη Μεσόγειο.Για πρώτη φορά εδώ και εκατομμύρια χρόνια, η καρέτα απειλείται με εξαφάνιση.Η υποβάθμιση και η καταστροφή των βιότοπων όπου αναπαράγεται η καρέτα θέτουν σε σοβαρό κίνδυνο την επιβίωση του είδους.Σημαντικές απειλές αποτελούν επίσης η χρήση μη επιλεκτικών αλιευτικών εργαλείων -κάθε χρόνο χιλιάδες θαλάσσιες χελώνες μπλέκονται τυχαία στα δίχτυα και τα παραγάδια και πνίγονται- και η ρύπανση από προϊόντα πετρελαίου, χημικές ουσίες και σκουπίδια.Ιδιαίτερο πρόβλημα αποτελούν οι πλαστικές σακούλες, αφού οι χελώνες τις τρώνε, νομίζοντας πως πρόκειται για τσούχτρες, με αποτέλεσμα να πεθαίνουν από ασφυξία.Τέλος, κάποιες χελώνες τραυματίζονται, μερικές φορές θανάσιμα, από ταχύπλοα σκάφη που πλέουν κοντά στις παραλίες ωοτοκίας.

Για κάποιους πολιτισμούς η αρκούδα είναι σύμβολο αναγέννησης και παρθενογένεσης, γιατί κρύβεται στη φωλιά της στις αρχές του χειμώνα και εμφανίζεται πάλι την άνοιξη μαζί με τα μικρά της. Ζώο παρεξηγημένο, αφού παρά τις αντίθετες δοξασίες επιτίθεται μόνο αν βρεθεί σε θέση άμυνας, ζούσε κάποτε σε ολόκληρη τη γηραιά ήπειρο. Σήμερα η κατάσταση των πληθυσμών και των βιοτόπων της είναι ιδιαίτερα κρίσιμη σε πανευρωπαϊκό επίπεδο: τους τελευταίους δύο αιώνες η καφέ αρκούδα έχασε το 60% της επικράτειάς της και το 50% του πληθυσμού της.Το πιο εντυπωσιακό θηλαστικό του δάσους απειλείται πλέον με εξαφάνιση.Οι ελληνικοί πληθυσμοί του είδους είναι οι σημαντικότεροι στις νότιες περιοχές της Ευρωπαϊκής Ένωσης: υπολογίζεται ότι στη χώρα μας ζουν περίπου 150 καφέ αρκούδες. Δυστυχώς όμως και εδώ παρουσιάζουν μείωση.Έτσι, ενώ παλαιότερα η καφέ αρκούδα ζούσε σχεδόν σε όλη την ηπειρωτική Ελλάδα, σήμερα απαντάται στους κύριους ορεινούς όγκους της βόρειας και κεντρικής Πίνδου και της δυτικής Ροδόπης.

Είναι ζώο σωματώδες με μεγάλη μυϊκή δύναμη, ιδιαίτερα στο λαιμό και στα άκρα. Έχει τριγωνικό κεφάλι, κυκλικά μικρά αφτιά και μικρά μάτια. Ζει περίπου 20 με 25 χρόνια. Ζει σε δάση με δρυς, οξιές και κωνοφόρα (πεύκα, έλατα κ.ά) της ορεινής και της ημιορεινής ζώνης. Είναι μοναχικό ζώο και κυκλοφορεί το ξημέρωμα, το σούρουπο και την νύχτα. Διαθέτει 40-42 δόντια με αναπτυγμένους τους κυνόδοντες και τους γομφιούς.

Ευκίνητη παρά τον όγκο της, μπορεί να σκαρφαλώνει σε δέντρα, καθώς και να στέκεται στα πίσω πόδια της ανιχνεύοντας καλύτερα το χώρο γύρω και τρομάζοντας με το μέγεθός της κάθε υποψήφιο εχθρό.

ΤΡΙΧΩΜΑ

Η γούνα της καφέ αρκούδας είναι μακριά πυκνή και αδιάβροχη. Το χρώμα του τριχώματος ποικίλλει στις αποχρώσεις του καφέ, ανάλογα με την ηλικία, το φύλο του ζώου, αλλά και το περιβάλλον.

ΑΙΣΘΗΣΕΙΣ

Η αρκούδα έχει άριστη ακοή. Όταν τα αυτιά της σηκώνονται πάνω στο κεφάλι της, αυτό σημαίνει ότι κάτι της τραβάει την προσοχή ενώ όταν είναι κατεβασμένα προς τα πίσω, είναι σημάδι επιθετικότητας. Επίσης είναι πολύ αναπτυγμένη η αίσθηση της όσφρησης, περισσότερο και από του σκύλου. Έχει όμως λιγότερο καλή όραση. Βλέπει αρκετά καλά σε απόσταση 80 μέτρων αλλά δεν είναι ικανή να διακρίνει άνθρωπο στα 300 μέτρα.

ΥΨΟΣ

Το ύψος του ενήλικου ατόμου στον τράχηλο (η μικρή καμπούρα στην πλάτη της αρκούδας όπου αποθηκεύεται το λίπος) φτάνει τα 1,10μ., ενώ το συνολικό μήκος από την άκρη της μύτης έως την ουρά κυμαίνεται από 1,70 έως 2,20μ.


ΠΕΛΜΑΤΑ

Ο βηματισμός της είναι βαρύς και άχαρος, καθώς περπατά με όλο το πέλμα κινώντας ταυτόχρονα το μπροστινό και το πίσω πόδι κάθε πλευράς. Ανήκει δηλαδή στα πελματοβάμονα ζώα. Σε κάθε πέλμα έχει πέντε δάχτυλα με εντυπωσιακά νύχια τα οποία δεν είναι συσταλτά, δεν μπορεί δηλαδή να τα μαζέψει όπως η γάτα. Μπορεί να τρέξει με ταχύτητα 40- 50 χιλιόμετρα την ώρα.

ΔΙΑΤΡΟΦΗ

Η αρκούδα είναι ζώο παμφάγο. Δείχνει όμως προτίμηση στις φυτικές τροφές, όπως καρποί δένδρων, αλλά και ρίζες, βολβοί και χόρτα, ενώ συμπληρώνει το διαιτολόγιό της με μυρμήγκια, μικρά θηλαστικά και χελώνες. Χάρη στην ισχυρή της όσφρηση μπορεί να εντοπίζει τους καρπούς του δάσους όταν είναι ώριμοι. Το μέλι είναι μία από τις αγαπημένες της τροφές. Βρίσκει πολύ εύκολα τα μελίσσια από το βόμβο των μελισσών και την έντονη μυρωδιά του μελιού. Το τρίχωμα και η σκληρή επιδερμίδα τής επιτρέπουν να αδιαφορεί για τα τσιμπήματα, αλλά στην περίπτωση που δεχτεί πολλά στο πρόσωπο καταφεύγει σε νερό, όπου ένα... μπανάκι την ανακουφίζει.

Άνοιξη

Η πιο δύσκολη περίοδος για να βρει τροφή είναι η άνοιξη, καθώς βγαίνει από το χειμέριο λήθαργο πεινασμένη και πολύ αδυνατισμένη. Έχει χάσει το ένα τρίτο του βάρους της! Οι καρποί δεν έχουν αρχίσει ακόμη να βγαίνουν, οπότε η αρκούδα στρέφεται σε άλλες τροφές, όπως ρίζες φυτών και βολβούς που την άνοιξη είναι ιδιαίτερα θρεπτικοί, καθώς είναι έτοιμοι να βλαστήσουν. Μία από τις αγαπημένες τροφές της είναι τα μυρμήγκια, που τα βρίσκει ανασηκώνοντας μεγάλες πέτρες, κάτω από τις οποίες υπάρχουν μυρμηγκοφωλιές. Συχνά όμως βρίσκει και καρπούς της προηγούμενης χρονιάς που έχουν διατηρηθεί από το κρύο του χειμώνα. Η ανεπάρκεια τροφής την οδηγεί να επιτίθεται και σε κοπάδια κατοικίδιων ζώων και μελίσσια.

Καλοκαίρι

Στις αρχές του καλοκαιριού, εμφανίζονται τα πρώτα φρούτα και η τροφή της αρκούδας γίνεται πιο πλούσια και γευστική. Δείχνει μεγάλη προτίμηση στα κεράσια αλλά τρώει επίσης βατόμουρα, σμέουρα, κορόμηλα, αγριοφράουλες κ.ά. Συχνά βέβαια επισκέπτεται και τα μελίσσια για να βρει την αγαπημένη της λιχουδιά. Συμπληρώνει την τροφή της με μυρμήγκια και χελώνες. Ακόμη, το ψάρεμα στο ποτάμι, όταν τα νερά είναι ρηχά, είναι ένας τρόπος για να συμπληρώσει την τροφή της.

Φθινόπωρο

Το φθινόπωρο καταναλώνει τον περισσότερο χρόνο στην αναζήτηση τροφής, καθώς οι καρποί είναι άφθονοι, και ετοιμάζεται για το χειμέριο λήθαργο αποθηκεύοντας λίπος. Τα βελανίδια και οι καρποί της οξιάς βοηθούν περισσότερο στη συσσώρευση του λίπους για τους δύσκολους μήνες του χειμώνα. Ακόμη τρέφεται με μήλα, κράνα, κάστανα, γκόρτσα, βατόμουρα και καρπούς αγριοτριανταφυλλιάς.

Χειμώνας

Το χειμώνα η αρκούδα πέφτει σε χειμέριο λήθαργο και αναπαύεται σε κοιλότητες βράχων και κουφάλες δέντρων. Την εποχή αυτή δεν τρέφεται σχεδόν καθόλου αλλά καταναλώνει το λίπος που είχε αποκτήσει τον προηγούμενο καιρό.

Χειμέριος λήθαργος

Από τα τέλη του φθινοπώρου μέχρι τις αρχές της άνοιξης, η αρκούδα βρίσκεται σε χειμέριο λήθαργο. Ο ύπνος αυτός είναι σημαντικός για τις αρκούδες, αφού κατά τη διάρκεια του χειμώνα δεν μπορούν να εξασφαλίσουν την τροφή τους.


Έτσι λοιπόν, πριν αρχίσουν τα πρώτα χιόνια, η αρκούδα κλείνεται στη φωλιά της (κοιλότητες βράχων, ρίζες ή κουφάλες δέντρων) και τη στρώνει με ξερά χόρτα και κλαδιά. Εκεί, τυλίγεται σαν μπάλα, με τη μύτη ανάμεσα στα πέλματά της και αποκοιμιέται. Οι θηλυκές αρκούδες κατά τη διάρκεια του χειμέριου ύπνου, γεννάνε τα μικρά τους μέσα στη φωλιά, τα οποία έχοντας το ένστικτο της επιβίωσης θηλάζουν τη μαμά αρκούδα.

Ο χειμέριος λήθαργος διαφέρει από τη γνωστή χειμέρια νάρκη που χαρακτηρίζει άλλα είδη θηλαστικών. Οι βασικότερες διαφορές είναι:

- Κατά τη χειμέρια νάρκη η θερμοκρασία του σώματος του ζώου πλησιάζει τη θερμοκρασία του περιβάλλοντος (σχεδόν 0°C), οι ρυθμοί της καρδιάς και της αναπνοής μειώνονται πάρα πολύ και το ζώο ξυπνά ανά διαστήματα για να αποβάλει.

- Κατά το χειμέριο λήθαργο η θερμοκρασία του σώματος της αρκούδας ελαττώνεται κατά ένα βαθμό περίπου σε σχέση με την κανονική (38°C), οι ρυθμοί της καρδιάς και της αναπνοής δεν μειώνονται τόσο πολύ και η αρκούδα ξυπνάει πολύ εύκολα όταν ενοχληθεί στη φωλιά της. Αν συμβεί αυτό η αρκούδα δύσκολα ξαναπέφτει σε λήθαργο οπότε καταναλώνει νωρίτερα το λίπος της και δυσκολεύεται περισσότερο την άνοιξη που είναι λιγοστή η τροφή. Τέλος, πρέπει να προσθέσουμε ότι η αρκούδα είναι το μόνο ζώο που δεν αποβάλει ούρα γιατί τα ανακυκλώνει ο οργανισμός της.

Ο χειμέριος ύπνος είναι ένας ακόμα τρόπος προσαρμογής της αρκούδας στις δύσκολες συνθήκες του περιβάλλοντος όπου ζει. Είναι ο μόνος τρόπος επιβίωσης για ένα μεγαλόσωμο παμφάγο θηλαστικό κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Μια ακόμα βασική λειτουργία είναι η προστασία των αδύναμων νεογνών, εφόσον γεννιούνται μέσα στη φωλιά μέσα σε ιδανικές συνθήκες θερμοκρασίας σαν να είναι ένα είδος θερμοκοιτίδας.


Αναπαραγωγή

Η αρκούδα είναι ζώο μοναχικό. Το αρσενικό και το θηλυκό συναντιούνται μόνο κατά την περίοδο του ζευγαρώματος, από τα τέλη Μαΐου έως τα τέλη Ιουλίου. Το θηλυκό δεν γεννά κάθε χρόνο, καθώς μεσολαβούν δύο με τρία χρόνια ανάμεσα σε δύο γέννες.

Τα νεογνά - συνήθως ένα με δύο και σπανιότερα τρία - γεννιούνται τέλη Ιανουαρίου με αρχές Φεβρουαρίου μέσα στη φωλιά και ενώ το θηλυκό βρίσκεται σε χειμέριο λήθαργο. Είναι τυφλά, ζυγίζουν μόλις 350-400 γραμμάρια και εξαρτώνται από τη μητέρα τους για να διατηρήσουν τη θερμοκρασία τους. Αν η αρκούδα ενοχληθεί από τον άνθρωπο σε αυτό το στάδιο και αναγκαστεί να εγκαταλείψει τη φωλιά της, τα μικρά πεθαίνουν σε διάστημα 15-20 λεπτών.

Η ανάπτυξη των νεογνών είναι ταχύτατη, χάρη στην υψηλή θρεπτική αξία του γάλακτος. Την άνοιξη, τα μικρά είναι έτοιμα να ακολουθήσουν τη μητέρα τους στο δάσος. Τα επόμενα δύο χρόνια της ζωής τους, παραμένουν κοντά της γνωρίζοντας όλους τους μηχανισμούς επιβίωσης. Μαθαίνουν να εντοπίζουν την τροφή τους, να καταναλώνουν καρπούς που έχουν διατηρηθεί από τα κρύα του χειμώνα σε περιόδους έλλειψης τροφής κ.ά. Τα μικρά εκπαιδεύονται στο να επιλέγουν το κατάλληλο μέρος για να φτιάχνουν τις φωλιές τους, τα λεγόμενα γιατάκια. Η αρκούδα έχει ισχυρή μνήμ η και μαθαίνει στα μικρά τις περιοχές με τα καλύτερα σημεία για ανεύρεση τροφής, καθώς και τα ασφαλή περάσματα.

Εξάπλωση της καφέ αρκούδας

Το μεγαλύτερο χερσαίο θηλαστικό της Ευρώπης, ένα από τα τελευταία σύμβολα της άγριας ζωής, ένα είδος που απειλείται με οριστική εξαφάνιση είναι η καφετιά αρκούδα.

Η αρκούδα εμφανίστηκε πριν από 35 εκατ. χρόνια και κατάφερε να προσαρμοστεί από την τούνδρα της Αλάσκας και τις στέπες της Ασίας έως τα δρυοδάση των μεσογειακών χωρών.

Ως τον 15ο αιώνα ζούσε σε ολόκληρη την Ευρώπη. Σήμερα, στην Ευρώπη η καφέ αρκούδα ζει σε κάποιες χώρες με μικρούς πληθυσμούς που δεν επικοινωνούν μεταξύ τους. Στη Γαλλία έχουν απομείνει περίπου 10, ενώ στην Ισπανία και την Ιταλία περίπου από 50 . Θεωρείται πλέον και νομικά είδος υπό εξαφάνιση στη δυτική, την κεντρική και τη νότια Ευρώπη. Η καταστροφή των βιοτόπων της και το κυνήγι της, που απαγορεύτηκε μόλις εδώ και δύο δεκαετίες, είναι οι κύριες αιτίες της σταδιακής εξαφάνισής της από τις περισσότερες χώρες.

Στην Ελλάδα έως το 19ο αιώνα, η αρκούδα ζούσε ακόμη και στην Πελοπόννησο. Σήμερα έχει περιοριστεί κυρίως στη βόρεια Πίνδο και την κεντρική Ροδόπη . Ο πληθυσμός της υπολογίζεται σε 180 άτομα το λιγότερο και αποτελεί το νοτιότερο τμήμα του Βαλκανικού πληθυσμού αρκούδας που δεν ξεπερνά συνολικά τα 2.500-3.000 άτομα. Είναι ωστόσο από τους μεγαλύτερους στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η φυσική σύνδεση των πληθυσμών της καφέ αρκούδας στη Βαλκανική θα αυξήσει τις πιθανότητες επιβίωσης του είδους και στη χώρα μας.

Απειλές - Κίνδυνοι

Οι κυριότεροι κίνδυνοι για την αρκούδα είναι:

- Ο φόνος από τον άνθρωπο, είτε επειδή προκαλεί ζημιές σε κτηνοτροφικά ζώα, μελίσσια και καλλιέργειες είτε τυχαία κατά το κυνήγι ή σκόπιμα για σύλληψη των μικρών κ.λπ.

- Η καταστροφή των βιοτόπων της (δάση οξιάς, δρυός, ελάτου, σε υψόμετρο 800- 2.000 μ.). Οι πυρκαγιές, η διάνοιξη δρόμων, η κατασκευή φραγμάτων και τεχνικών έργων και η δημιουργία τουριστικών εγκαταστάσεων καταστρέφουν τους βιότοπους της αρκούδας, προκαλώντας ενόχληση στο ζώο και περιορίζοντας τις κινήσεις του για αναπαραγωγή και ανεύρεση τροφής.

- Η διακοπή του χειμέριου λήθαργου λόγω ενόχλησης. Ο χειμέριος λήθαργος αν διακοπεί, δύσκολα ξαναρχίζει, οπότε δυσκολεύει την προσπάθεια επιβίωσης κατά τη δύσκολη λόγω έλλειψης τροφής, χειμερινή περίοδο. Επιπλέον, τα μωρά της ζουν μόνο αν η μητέρα δεν φύγει από τη φωλιά.

- Η έλλειψη γνώσης και πληροφόρησης για τα παραπάνω προβλήματα, με αποτέλεσμα να νιώθουν οι άνθρωποι την αρκούδα ως απειλή για την περιουσία και την ασφάλειά τους.

Στο μεταίχμιο της επιβίωσης

Η αρκούδα προστατεύεται από την ελληνική και κοινοτική νομοθεσία. Απαγορεύεται ο φόνος, η αιχμαλωσία , η κατοχή και η έκθεση σε δημόσια θέα της καφέ αρκούδας. Ωστόσο αυτό ελάχιστα εφαρμόζεται στην πράξη. Ένα πολύ μικρό ποσοστό των βιότοπων της αρκούδας έχουν χαρακτηριστεί εθνικοί δρυμοί ή μνημεία της φύσης, κι αυτοί όμως υπάρχουν μόνο στα χαρτιά, χωρίς να παρέχουν προστασία στο απειλούμενο είδος. Άλλωστε η επιβίωση της αρκούδας συνδέεται με την επιβίωση των δασών.

Επιπλέον, αν και το κυνήγι του ζώου απαγορεύεται από το 1969, κάθε χρόνο κάποιες αρκούδες σκοτώνονται από ασυνείδητους. Η θανάτωση από πρόθεση αποτελεί την κύρια απειλή για την επιβίωση του ελληνικού πληθυσμού της αρκούδας. Η καφέ αρκούδα χαρακτηρίζεται σαν σπάνιο και απειλούμενο είδος και συμπεριλαμβάνεται στο Κόκκινο βιβλίο των απειλούμενων ειδών που εξέδωσε στην Ελλάδα, σύμφωνα με τις προδιαγραφές της Διεθνούς Ενώσεως για τη Διατήρηση της Φύσης και των Φυσικών Πόρων, η Ελληνική Ζωολογική Εταιρία σε συνεργασία με την Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρία.

Αρκούδα χορεύτρια

Το επάγγελμα του αρκουδιάρη ήταν συνηθισμένο παλαιότερα στην Ελλάδα, αλλά σήμερα έχει περιοριστεί σε σημαντικό βαθμό. Ωστόσο, σε άλλες χώρες των Βαλκανίων η "αρκούδα χορεύτρια" εξακολουθεί να υπάρχει. Ουσιαστικά αποτελεί μία από τις σημαντικότερες αιτίες εξαφάνισης του είδους, καθώς στις περισσότερες περιπτώσεις οι "εκπαιδευτές" σκοτώνουν τη μητέρα για να αιχμαλωτίσουν το μικρό, με αποτέλεσμα να μειώνεται δραματικά ο αριθμός των θηλυκών ατόμων, ιδιαίτερα σημαντικά για την επιβίωση του είδους.

Η "εκπαίδευση" του ζώου αποτελεί έναν άγριο βασανισμό. Ο εκπαιδευτής-βασανιστής τρυπά το χείλος ή μύτη για να περάσει το χαλκά, σπάει τους κυνόδοντες και αφαιρεί τα νύχια του ζώου. Κατά την εκμάθηση του "χορού" το ζώο αναγκάζεται να πατάει σε πυρακτωμένες λαμαρίνες υπό τον ήχο του ντεφιού. Στην προσπάθειά του να αποφύγει το κάψιμο, το αρκουδάκι σηκώνεται στα πίσω του πόδια και βηματίζει επί τόπου. Αυτό συνεχίζεται για αρκετό διάστημα ώσπου η αρκούδα να συνδέσει τον ήχο και τον πόνο με συγκεκριμένες κινήσεις. Τα ζώα αυτά εμφανίζουν έντονα προβλήματα υγείας και οι στερεότυπες αυτές κινήσεις δύσκολα αποβάλλονται από τη συμπεριφορά τους για το υπόλοιπο της ζωής τους.

Τα ζώα που συλλέγονται από τους διάφορους εκπαιδευτές φιλοξενούνται στον Κτηνιατρικό Σταθμό, όπου τους παρέχεται η απαραίτητη κτηνιατρική περίθαλψη. Δυστυχώς, τα ζώα αυτά θα παραμείνουν στο καταφύγιο αυτό για το υπόλοιπο της ζωής τους, καθώς δεν έχουν διδαχθεί τους κανόνες επιβίωσης από τη μητέρα τους και τους είναι αδύνατο να επιβιώσουν στο φυσικό τους περιβάλλον.

Η επιβολή ποινικών κυρώσεων και οι κατασχέσεις ζώων δεν έχουν οδηγήσει στην οριστική εξάλειψη του φαινόμενου, καθώς ακόμα και σήμερα έχουν αναφερθεί "αρκουδιάρηδες". Χρειάζεται άμεση κινητοποίηση και ενεργοποίηση όλων.

Αρκούδες απ' όλο τον κόσμο

Η καφέ αρκούδα

Η καφέ αρκούδα ζει στα δάση της νότιας Ευρώπης. Στην Ελλάδα έχουν απομείνει περίπου 150 αρκούδες που ζουν στην οροσειρά της Πίνδου και της Ροδόπης.

Το ύψος της φτάνει το 1,30 μέτρα και το μήκος της τα 2,50 μέτρα. Το βάρος της μπορεί να φτάσει τα 250 κιλά. Είναι ζώο παμφάγο. Τρώει κυρίως φρούτα, βολβούς, έντομα, μικρά ερπετά, πουλιά και μικρά θηλαστικά ή ψάρια. Η διάρκεια ζωής της είναι 30 χρόνια.

Η μαύρη αρκούδα ή αρκούδα των Ιμαλαίων

Η μαύρη αρκούδα είναι από τα πιο σπάνια είδη. Ζει στα δάση της κεντρικής Ασίας, από την Περσία ως την Κίνα. Το χειμώνα το τρίχωμά της είναι μαύρο και το καλοκαίρι παίρνει καφετιά απόχρωση.

Η αρκούδα Panda

Η αρκούδα Panda ζει στα δάση της Κίνας. Είναι μεγάλο ζώο που κινδυνεύει με εξαφάνιση. Κατά τη διάρκεια της μέρας αναζητεί την τροφή του και καταναλώνει τεράστιες ποσότητες φύλλων και τρυφερών βλαστών μπαμπού. Ο μεγάλος Πάντα ή αρκούδα του παππού Δαβίδ ζει στην Κίνα και στο Θιβέτ. Το μήκος του φθάνει έως 1,80μ. και το βάρος του τα 100 κιλά. Τα αυτιά του, τα μάτια του και τα μπροστινά του πόδια από τους ώμους έως τα πέλματα είναι μαύρα. Το υπόλοιπο σώμα του είναι λευκό. Τρέφεται με βλαστούς από μπαμπού. Είναι ένα ζώο σπάνιο που ζει στην Ασία. Έγινε το σύμβολο του Παγκόσμιου οργανισμού για την συντήρηση της φύσης (WWF).

Η αρκούδα grizzly

Η αρκούδα grizzly ζει στα δάση της βόρειας Αμερικής. Είναι από τις πιό μεγαλόσωμες αρκούδες και δε διστάζει να επιτεθεί ακόμη και σε άνθρωπο. Απαντάται πιο πολύ στη Βόρειο Αμερική. Το χρώμα της είναι καστανόμαυρο ή κοκκινωπό ή ανοίγει προς το γκρίζο. Παλαιότερα ήταν πολύ διαδεδομένη σε ολόκληρο τον Καναδά και στις ΗΠΑ. Σήμερα ζει μόνο στην Σκανδιναβία, στα Πυρηναία, στα Καρπάθια, στη Σιβηρία, στα Ιμαλάϊα, στη Μικρά Ασία. Πολύ λίγες αρκούδες του είδους ζουν στις Άλπεις.

Η πολική αρκούδα

Η πολική είναι η μεγαλύτερη σε διαστάσεις αρκούδα της γης. Ζει στις περιοχές γύρω από το βόρειο πόλο και τρέφεται με μικρά θηλαστικά και ψάρια. Η πολική αρκούδα είναι η μόνη τελείως σαρκοβόρος. Η βασική της τροφή είναι οι φώκιες. Κανένα ζώο εκτός από τον άνθρωπο δεν τολμά να της επιτεθεί αλλά κι εκείνη δε διστάζει να επιτεθεί στον άνθρωπο.

Ο μύθος του Αρκτούρου

Η ιστορία του ΑΡΚΤΟΥΡΟΥ ξεκινάει χιλιάδες χρόνια πριν...

Η Καλλιστώ ήταν κόρη του Λυκάονα, βασιλιά της Αρκαδίας. Από μικρό κορίτσι ορκίστηκε πίστη και αφοσίωση στη θεά Άρτεμη και πως δε θα αγαπήσει ποτέ άντρα. Έτσι πήγε να ζήσει μαζί της στο δάσος κυνηγώντας άγρια θηρία.

Κάποτε την είδε ο Δίας και την ερωτεύτηκε. Για να την ξεγελάσει, πήρε τη μορφή της Άρτεμης και την ανάγκασε να ξαπλώσει μαζί του. Η Καλλιστώ γέννησε ένα γιο. Ο Δίας όμως ήξερε πως αν το μάθαινε η Ήρα θα θύμωνε με την Καλλιστώ, γι' αυτό και την μεταμόρφωσε σε αρκούδα.

H Καλλιστώ μεταμορφωμένη σε αρκούδα, τριγυρνούσε χρόνια στα δάση ψάχνοντας το γιο της, τον Αρκάδα. Όταν τον βρήκε, άντρα πια, θέλησε να τον αγκαλιάσει. Εκείνος καθώς δεν ήξερε πως η αρκούδα ήταν η μητέρα του, ετοιμάστηκε να τη σκοτώσει. Ο Δίας όμως τους λυπήθηκε και για να μη συμβεί το κακό, τους μεταμόρφωσε σε αστερισμούς, τη Μικρή και τη Μεγάλη Άρκτο και τους πήρε κοντά του στον ουρανό. Άρκτος στα αρχαία ελληνικά είναι η αρκούδα.

Η Ήρα, που δεν έπαψε να είναι θυμωμένη, ζήτησε από τον Ωκεανό, το ποτάμι που περιβάλλει τη γη, να μην τους αφήσει ποτέ να λουστούν στα νερά του. Έτσι οι δύο αυτοί αστερισμοί δεν δύουν ποτέ. Ο Δίας όμως για να τους γλιτώσει για πάντα από τη ζήλια της Ήρας τοποθέτησε κοντά τους και ένα άλλο αστέρι τον Αρκτούρο -το όνομά του σημαίνει ο φύλακας της Άρκτου να τους συνοδεύει και να τους προστατεύει στην αιωνιότητα.

Ένας ακόμα μύθος

Κάποτε η αρκούδα ήταν μια βασιλοπούλα. Η μάνα της όμως την καταράστηκε βαριά και έτσι αυτή μεταμορφώθηκε σε αρκούδα. Το δέρμα της αρκούδας το κάρφωσαν στον ουρανό, που ήταν χαμηλά και άγγιζε τη γη και φαίνεται ακόμη στον ουρανό. Είναι ο αστερισμός της Μεγάλης Άρκτου. Τα άστρα συμβολίζουν τα καρφιά.

Μικρή και Μεγάλη Άρκτος

Τα αστέρια δεν είναι παρά ήλιοι σαν τον ήλιο του δικού μας ηλιακού συστήματος που απέχουν όμως πολλά έτη φωτός από την γη και για αυτό είναι ορατοί μόνο την νύχτα σαν φωτεινά σημεία στον ουρανό. Πολλά αστέρια μαζί φτιάχνουν σχηματισμούς που λέγονται Αστερισμοί.

Η φαντασία του ανθρώπου τους έδωσε διάφορα ονόματα. Τέτοιοι αστερισμοί είναι η Μικρή και Μεγάλη Άρκτος: Είναι δύο αστερισμοί στο βόρειο ημισφαίριο. Αποτελούνται κι οι δύο από 7 αστέρια που σχηματίζουν τετράπλευρο με ουρά. Το τελευταίο άστρο της ουράς της Μικρής Άρκτου είναι ο Πολικός Αστέρας, που βρίσκεται πάνω από το Βόρειο Πόλο. Στο Βόρειο Ημισφαίριο ο Πολικός Αστέρας δεν δύει ποτέ. Στο Νότιο, όμως, δε φαίνεται καθόλου. Καλλιστώ ονομάζεται ο δεύτερος μεγαλύτερος δ ορυφόρος του Δία και ο τρίτος μεγαλύτερος στο ηλιακό σύστημα.

Χρειάζεται σίγουρα μεγάλη φαντασία, για να «δεις» τη μεγάλη και τη μικρή αρκούδα στον ουρανό, ωστόσο οι αστερισμοί έχουν μία πιο πρακτική σημασία. Η σταθερή θέση των αστεριών στον ουρανό βοηθούσε στον προσανατολισμό των ναυτικών και γενικότερα των ταξιδιωτών. Με τον Πολικό Αστέρα στην ουρά της Μικρής Άρκτου, για παράδειγμα, οι ναυτικοί εντόπιζαν το βορρά. Σήμερα με την πρόοδο της τεχνολογίας σπάνια χρειάζεται να καταφύγουμε στα αστέρια για τον προσανατολισμό μας. Ωστόσο τα χιλιάδες φωτεινά σημεία στον ουρανό εξακολουθούν να μας γοητεύουν.

Ελληνικός ποιμενικός (τσοπανόσκυλο)


ελληνικός ποιμενικός




Τριακόσια δέκα καθαρόαιμα κουτάβια του ελληνικού ποιμενικού σκύλου – τα λεγόμενα τσοπανόσκυλα - με καταβολές στην αρχαιότητα έχουν γεννηθεί από το 1998 στο κέντρο της οικολογικής οργάνωσης Αρκτούρος, ο οποίος ανέλαβε δράση όταν διαπίστωσε ότι η συγκεκριμένη ράτσα κινδύνευε να εκλείψει λόγω των διασταυρώσεων με άλλα σκυλιά.Όπως αναφέρεται σε δημοσίευμα των Νέων, στο πρόγραμμα εκτροφής των τσοπανόσκυλων εργάζονται μία Αγγλίδα και δύο γάλλοι εθελοντές, οι οποίοι μένουν στο Κέντρο του Αρκτούρου. Σκοπός του προγράμματος – το οποίο υλοποιεί ο Αρκτούρος μαζί με τον Όμιλο Φίλων του Ελληνικού Ποιμενικού στην Αγραπιδιά της Φλώρινας - είναι κάθε κτηνοτρόφος ή άνθρωπος της υπαίθρου που θα το ζητήσει να πάρει ένα ζευγάρι σκύλων και με τον τρόπο αυτό να γεννηθούν ακόμη περισσότερα τσοπανόσκυλα.

«Η ύπαιθρος είναι το σπίτι τους και από το 1998 έως το 2007 δώσαμε δωρεάν 310 καθαρόαιμα κουταβάκια» λέει η βιολόγος και υπεύθυνη του προγράμματος Αναπαραγωγής και Επαναδιάδοσης του Ελληνικού Ποιμενικού Σκύλου, Μαρία Τριβουρέα.
«Διαπιστώσαμε ότι το ελληνικό τσοπανόσκυλο κινδύνευε να εκλείψει, κυρίως λόγω των διασταυρώσεων με άλλα σκυλιά. Έτσι, σιγά σιγά η ράτσα τους έχανε τα βασικά χαρακτηριστικά της, εξαιτίας των οποίων συντρόφευαν τους κτηνοτρόφους και τους άλλους ανθρώπους της υπαίθρου επί αιώνες. Αυτό που κάνουμε εδώ στο Κέντρο Αναπαραγωγής του Αρκτούρου είναι προσπάθεια διάσωσης του ελληνικού ποιμενικού» λέει. Όπως εξηγεί, «είναι σκυλιά ιδιαίτερα έξυπνα και πιστά».

Τα χαρακτηριστικά της ράτσας
«Μπορεί οι ποιμενικοί να έχουν συνδεθεί με τους κτηνοτρόφους, αυτό όμως που με εντυπωσίασε κι έτσι αποφάσισα να πάρω, είναι η προσαρμοστικότητά τους και στις πόλεις»«Είναι ιδιαίτερα πιστός σκύλος, δίνει αγάπη στο αφεντικό του και νιώθω ότι έχω έναν εξαιρετικό φύλακα. Θεωρώ εξαιρετικά σημαντική την προσπάθεια που γίνεται για τη διάσωση της συγκεκριμένης ράτσας». εξηγεί ο κ. Κώστας Βασιλείου, επιχειρηματίας από τη Λάρισα και ιδιοκτήτης του Τζαβέλα που ζει στο κτήμα του κοντά στη Νίκαια Λάρισας.
«Τα σκυλιά έχουν συνδεθεί με τη ζωή των κτηνοτρόφων οι οποίοι τα φροντίζουν από μικρά και τα αφήνουν να παραμένουν στα μαντριά μαζί με τα πρόβατα τα βράδια γιατί μπορούν να αντιμετωπίζουν τις επιθέσεις σαρκοφάγων ζώων, όπως των λύκων και των αρκούδων»Βάσω Πετρίδου, υπεύθυνη επικοινωνίας και ευαισθητοποίησης κοινού του Αρκτούρου. λέει η
Μάλιστα, όπως επισημαίνει, είναι τέτοια η σχέση που έχουν αναπτύξει με τα σκυλιά τους οι κτηνοτρόφοι ώστε τα ταΐζουν οι ίδιοι, προκειμένου να μην υπακούουν σε κανέναν άλλο. Ο ελληνικός ποιμενικός έχει άριστη όσφρηση, ακοή και όραση, μεγάλη κινητικότητα και αντέχει σε πολύ δύσκολες καιρικές συνθήκες. Είναι ανεξάρτητος, θαρραλέος, με ανεπτυγμένο ένστικτο προστασίας του κοπαδιού και απόλυτα αφοσιωμένος στον τσομπάνη.

Η ιστορία τους
Στην αρχαία Ελλάδα
Ο ελληνικός ποιμενικός σκύλος απαντάται από τα αρχαία χρόνια, γεγονός που μαρτυρούν πλήθος ιστορικά κείμενα.
Ο Αριστοτέλης απαριθμεί φυλές σκύλων, σύμφωνα με τον τόπο καταγωγής τους, όπως ο της Ηπείρου, της Λακωνίας κ.λπ.
Ο Πλάτωνας αναφέρει ότι ο ποιμενικός σκύλος της Ηπείρου είναι γνωστός από τα ομηρικά έτη και ήταν ονομαστός για τα καταπληκτικά του χαρίσματα.
Ο Μέγας Αλέξανδρος στις εκστρατείες του χρησιμοποιούσε ποιμενικούς σκύλους της Ηπείρου.
Ο βασιλιάς της Ηπείρου Πύρρος χρησιμοποιούσε τους ποιμενικούς ως πολεμικούς σκύλους.
Ο επικός ποιητής Οππιανός (2ος π.Χ. αι.) στην «Κυνολογία» περιγράφει τον ελληνικό ποιμενικό ως τόσο ρωμαλέο που δεν δίσταζε να επιτεθεί σε ταύρους, σε αγριόχοιρους, ακόμη και σε λιοντάρια.
Οι αρχαίοι Έλληνες ξεχώριζαν τους σκύλους σε κυνηγετικούς και ποιμενικούς. Οι ποιμενικοί ονομάζονταν «Μολοσσικοί» ή «Μολοσσίδες» από την περιοχή καταγωγής τους, που ήταν η αρχαία ελληνική Μολοσσία (Ήπειρος).
Σύμφωνα με την αρχαία ελληνική μυθολογία, ο σκύλος εξημερώθηκε από
τον Απόλλωνα, που τον δώρισε στην αδελφή του την Αρτεμη για να τη συντροφεύει στο κυνήγι (κυνήγι= κύναν άγω).
Ο ποιητής Νίκανδρος (3ος αι. π.Χ.) αναφέρει ότι οι ηπειρωτικοί σκύλοι, μεγαλόσωμοι και δυνατοί, πλάστηκαν από το θεό της φωτιάς, τον Ήφαιστο.









Ξ¦ΟŒΟΞΌΞ± επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

Από το Blogger.
Javascript DisablePlease Enable Javascript To See All Widget